بسمه تعالى با درود به رهبر كبير انقلاب، امام خمينى، و با سلام به شهيدان و رزمندگان اسلام، و با آرزوى طول عمر امام، سؤال خودم را شروع مى‌كنم، اميد است جواب قانع‌كننده‌اى را دريافت دارم.

من زنى هستم بيست و پنج ساله كه حدود هشت سال است ازدواج كردم با مردى كه هم اكنون سى و پنج سال دارد و هنوز خداوند به ما فرزندى عطا ننموده است. در موقع ازدواج به ظاهر مسلمان بود و از باطنش اطلاعى نداشتم، اما حال پى به باطنش بردم، و حتى از ظاهر كردن آن هم ابايى ندارد. منظورم اين است كه نمازى مى‌خواند، ولى در مورد ديگر احكام اسلام توجه چندانى نداشت، اما فعلاً چندى است كه نماز را كنار گذاشته، به طورى كه من فكر مى‌كردم جاهل به مسأله است و يا كاهل نماز مى‌باشد. اما اخيراً همان را به طور كل رها كرده، به صورتى كه وقتى از او به طور جدى سؤال مى‌كنم كه آيا نماز نخواندن و اين اخلاق جديدى كه پيدا كرده‌اى، نادانى است، يا با غرض، يعنى اين‌كه قبول ندارى؟ چون اگر قبول نداشته باشى، بنا به گفتۀ امام ـ كه من مقلد او هستم ـ تو مرتد خواهى بود. جواب مى‌دهد: بلى، من قبول ندارم. حتى بهشت و دوزخ را همين جا مى‌داند و چون فقط با خاله و شوهر خاله‌اش، و دوستان همكارش ـ كه فاقد اعتقاد اسلامى هستند ـ رابطه دارد، به انقلاب بدبين است و همۀ تقصير را به گردن انقلاب و من ـ كه زن او هستم و از اين لحاظ، يعنى امور دينى، اوامرش را گوش نداده و مطابق ميل او كه همانا مثل خودش شدن است، نشدم ـ انداخته است و مى‌گويد: هر كارى مى‌خواهى بكن، اگر دوست دارى با من زندگى كنى، پس بساز. و ديگر نسبت به من بسيار بى‌تفاوت و بى‌توجه است و مى‌گويد: تو مرا درك نمى‌كنى، و بايد از من پشتيبانى كنى؛ چون من هستم كه نان تو را مى‌دهم. يعنى منظورش اين است كه هرچه هم به ناحق بگويد، من بگويم حق با توست، ولى من اين كار را نمى‌كنم.

حال از شما مى‌خواهم تكليف شرعى مرا معلوم كرده و پاسخ دهيد كه من مى‌توانم با اين مرد ـ كه به طور عملى عقيده‌اش تغيير كرده ـ ادامۀ زندگى دهم يا نه؟ با تشكر فراوان و به اميد پيروزى كامل اسلام بر كفر