

بسمه تعالى پيشگاه مبارك رهبر كبير انقلاب اسلامى و حامى مظلومين جهان، حضرت امام خمينى، اى رهبر عزيز! سلام و درود بىپايان ما، از ديار خفتگان منجمد، بر شما باد، بر شما و امت ايثارگر كشور اسلامى ايران و تمام راهيان راه محمد رسول الله صلىاللهعليهوآله و على ولى الله عليهالسلام.
از آنجا كه نه قصد دارم و نه جرأت آنكه با جملات تملقآميز، خداى ناخواسته شما را آزرده و يا وقت عزيزتان را بگيرم، غرض از نگارش اين نامه را بيان مىدارم. از آنجا كه ما از ميهن اسلامى دور مىباشيم، طبيعتاً در مورد برخى از مسائل، به خصوص بعضى از مسائل شرعى، در بين ما برداشتهاى متفاوتى بروز مىنمايد و تفسيرهاى مختلفى مىشود و متأسفانه اغلب افراد، براى اثبات برداشت خود، آن نظر را نظر حضرت امام مىنامند. به همين خاطر حقير از حضرت امام و ولى فقيه، در مورد بعضى از اين مسائل سؤال مىنمايم. به اميد آنكه ـ ان شاء الله تعالى ـ خداوند متعال توفيق اجراى احكام الهى را به ما عطا فرمايد.
1. مطرح شده: در جلساتى كه خواهران و برادران به اتفاق تشكيل مىدهند، در صورت حضور برادران، خواهران نبايد قرآن بخوانند. (با قرائت را مطلع هستيم، ولى منظور بىقرائت و به طور معمول مىباشد).
۱. بسمه تعالى، قرآن خواندن خواهران، در مجلس مزبور مانع ندارد، ولى نبايد طورى باشد كه جلب توجه نامحرم كند.