بسمه تعالى حضور محترم رهبر كبير انقلاب اسلامى، امام خمينى پس از عرض سلام و طلب طول عمر از خداوند متعال، سؤالاتى برايمان پيش آمده كه مطرح مى‌كنيم: ما عده‌اى از دانشجويان تربيت معلم هستيم كه حدود شش ماه است در تهران ساكن هستيم و در ميان اين سكونت، هر چند وقت يك بار، به شهرستان رفته‌ايم.

روزى كه ما به اين‌جا آمديم، قصد ده روز ماندن را داشتيم؛ ليكن ما كه در منطقۀ خزانه بوديم، به مسافت‌هايى كمتر از حد شرعى از آموزشگاه خود رفتيم؛ بعضى از اساتيد ما گفتند كه نماز شما صحيح است، وليكن بعضى مى‌گفتند كه قصد شما باطل است؛ و همين‌گونه بود كه هر چند وقت يك بار يك سخن مى‌گفتند و خلاصه ما كه اعتماد به سخنان ايشان داشتيم، نمازهايمان را در اين مدت، شكسته خوانديم. اما حال كه ماه مبارك فرا رسيده است، ايشان مسأله را به گونه‌اى ديگر تفسير مى‌نمايند و مى‌گويند كه شما حق خروج از منطقۀ خزانه را به مدت ده روز نداريد (اگر قصد كنيد) و بعد از آن ده روز، فقط دو ساعت مى‌توانيد تا حد ترخص برويد؛ لذا مى‌خواستيم شما ما را از اين گمراهى نجات داده و وضعيت نمازهاى گذشته و آينده و روزه‌هايمان را روشن فرماييد و علاوه بر اين، خواستيم بدانيم حد ترخص، از خانه حساب مى‌شود يا از منطقه؟ و ضمناً وظيفۀ ما در قبال چنين استادانى چيست؟

مسافر داريد و قصد اقامت، الزامى نيست؛ ولى اگر كسى خواست قصد كند، بايد بنا بگذارد ده روز را در يك محل بماند، و گرنه قصد صحيح نمى‌شود و هر گاه قصد صحيح نمود و حداقل يك نماز چهار ركعتى خواند، بعداً اگر پيش آمد تا كمتر از چهار فرسخ از محل اقامت خارج شد، حكم اقامت به‌هم نمى‌خورد.