

بسمه تعالى 19 / 4 / 1361 خدمت امام خمينى مدّ ظله العالى پس از عرض سلام به حضور امام امت و شما متصديان دفتر ايشان، اينجانب خواهشمندم كه بنده را در مورد رفتن به جبهه آگاه كنيد.
بنده از نظر رفتن به جبهه مشكلى ندارم، جز اينكه پدر و مادرم رضايت نمىدهند.
پدرم كه از روى ناآگاهى، دل در گرو اين انقلاب اسلامى ندارد و مىپندارد كه به جبهه رفتن و احياناً كشته شدنم در اين راه، بيهوده است و مىگويد: من راضى نيستم كه تو به جبهه بروى. مادرم نيز از روى عواطف رقيق مادرى و ناآگاهى، از رفتن بنده به جبهه اظهار ناراحتى مىكند.
با توجه به اينكه در اين مقطع زمانى، نياز به نيرو در جبههها بيشتر به چشم مىخورد ـ كه البته خودتان نسبت به آن آگاهتر هستيد ـ و با توجه به اينكه امام در اين مورد حكم كرده بودند: «اجازۀ پدر و مادر لازم نيست، اما ايشان را ناراحت نكنيد»؛ لذا اين نامه را براى شما فرستادم كه از حكم صريح امام در مورد اينجانب، در اين برهه از زمان آگاه شوم، كه آيا لازم است به جبهه بروم و يا اصولاً رفتنم بهتر است يا ماندم؟
۱. بسمه تعالى، مادامى كه جبههها نياز به نيرو دارد، شركت در جبهۀ دفاع واجب است، و اجازۀ والدين شرط نيست.