بسمه تعالى 8 / 10 / 1361 دفتر محترم حضرت امام خمينى، احتراماً؛ به عرض مبارك مى‌رساند كه: ما زنان ايرانى مقيم پونه، در تاريخ ششم محرم الحرام 1403 تشكيل شوراى اسلامى داده‌ايم؛ چون ضد انقلاب و منافقين در اين شهر رخنه كرده و با كمال بى‌شرمى شايعه‌پراكنى و بدگويى به امام عزيز، خمينى كبير و بدنام كردن جمهورى اسلامى پرداخته‌اند. متأسفانه مردان ما و انجمن اثنى‌عشرى مهر سكوت بر لب زده و هيچ‌گونه عكس‌العملى از خود نشان نمى‌دهند. ما زنان تصميم گرفتيم كه زينب‌گونه پيام خون شهدا و گفته‌هاى امام عزيزمان را به گوش مردم مستضعف هند برسانيم؛ چون انجمن اثنى‌عشرى اجازه نداد كه دانشجويان اسلامى هم در امامباره بيايند و راه اين از خدا بى‌خبران را سدّ كنند. (امامباره، حسينيۀ بزرگى است كه حاجى محمد جواد اصفهانى براى ايرانيان مقيم پونۀ هندوستان وقف نموده است). متوليان اين امامباره هم متأسفانه از اسلام و انسانيت بويى نبرده‌اند. با دانشجويان عزيزى كه مى‌آمدند و دعاى كميل و ندبه مى‌خواندند و رزمندگان اسلام و امام عزيز را دعا مى‌كردند، از در مخالفت درآمدند و تصميم گرفتند كه دانشجويان را از آن‌جا كه سنگر اسلام شده بيرون كنند. و گفتند كه بايستى رأى‌گيرى كنيم. بعد هم همين انجمن اثنى‌عشرى به درب خانه يك يك از اين مردم مستضعف رفته و از آن‌ها خواستند كه بر عليه دانشجويان اسلامى رأى بدهند. چون اعضاى اين انجمن از طاغوتيان هستند و با دين و اسلام مخالف هستند؛ دانشجويان را از امامباره بيرون كردند. اين عمارت بدون استفاده افتاده و پايگاه ضد انقلاب شده است، ولى دانشجويان بايد براى انجمن اسلامى خودشان هر ماه سه هزار روپيه اجاره بپردازند.آيا اين بى‌انصافى نيست؟! از شما مى‌خواهيم با فرستادن يك نفر با شخصيت به محل، به نداى حق‌طلبانۀ ما پاسخ داده و مردم را به راه راست هدايت كنيد. شوراى اسلامى زنان، به سفارت و كنسول‌گرى جمهورى اسلامى نامه نوشته است كه هرگونه نشرياتى جهت تبليغ اسلام در دسترس دارند به آدرس شوراى اسلامى زنان بفرستند تا ما هم بتوانيم به نوبۀ خود براى اسلام عزيز تبليغ نماييم. ناگفته نماند كه قبل از انقلاب، دبستانى براى ايرانيان مقيمى بوده كه فارسى درس مى‌دادند و بعد از انقلاب بسته شده است. اكنون به گفتۀ امام عزيز كه مى‌گويند: حتى پيرزنان و پيرمردها هم بايد سواد داشته باشند؛ ما به كمك خواهران دانشجوى اسلامى مى‌خواهيم مدرسه را باز كنيم، ولى انجمن اثنى‌عشرى مخالفت مى‌كند و مى‌گويد هر كس مى‌خواهد فارسى ياد بگيرد، برود ايران. ضمناً چون كسى نيست كه به مسائل ما پاسخ بدهد؛ خواهش داريم جواب مسائل ما را مرقوم فرماييد.
1. تكليف زنى كه مردش مجبورش كند كه نماز نخواند و حجابش را بردارد، چيست؟
2. زنى كه بى‌حجاب است و حاضر نيست كه با حجاب شود، آيا مى‌تواند عضو شوراى اسلامى باشد؟
3. آيا حسينيه‌اى كه در قديم از طرف شخص مسلمانى وقف شده، مسلمانان حق دارند در آن بنشيند و درباره اسلام و جمهورى اسلامى بحث و گفت‌وگو نمايند. اگر متصديان اين حسينيه بخواهند جلوى تبليغات اسلامى را بگيرند و بگويند كه محل نمازگزارى است، تكليف چيست؟
4. فرق بين ايرانى مسلمان مقيم، با يك دانشجوى مسلمان پيرو خط امام چيست؟ تكليف ما زنان كه پيرو خط امام و قرآن هستيم، با كسانى كه بين ما و دانشجويان متعهد به اسلام تفرقه مى‌اندازند ولو شوهر يا فرزندمان باشند چيست؟
5. آيا صلاحيت شوراى اسلامى زنان يا مردان متعهد در خارج از كشور، كمتر است از يك انجمنى كه بر مردم تحميل شده و در دوران منحوس پهلوى براى شاه معدوم سر و دست مى‌شكسته و هنوز هم اميدوار است كه بچه او به كشور بازگشته و سلطنت نمايد؟
۱. بسمه تعالى، اطاعت شوهر در امر به ترك نماز و حجاب واجب، جايز نيست.
۲. بسمه تعالى، عضو شوراى اسلامى بايد متعهد به اسلام و عامل به دستورات دينى باشد.
۳. بسمه تعالى، استفاده از حسينيۀ موقوفه، تابع مقررات وقف است و كسى حق ندارد از استفاده مطابق با جهت و مصلحت وقف ممانعت كند.
۴. بسمه تعالى، بين مسلمانان از زن و مرد فرقى نيست و همه موظف هستند از اسلام و رهنمودهاى آن تبعيت كنند و از تفرقه كه موجب ضعف و شكست مى‌شود حذر كنند.
۵. بسمه تعالى، هر كس از زن و مرد در حدود توان خود با مراعات ضوابط اسلامى، موظف است در خدمت به اسلام و معرفى آن و توحيد صفوف مسلمين كوشا باشد.