

بسمه تعالى 6 / 5 / 1361 از محضر حضرت امام خمينى، تقاضا مىشود به سؤال زير پاسخ دهند: پسرى براى ازدواج با دخترى به خواستگارى وى مىرود. دختر با اجازۀ پدرش، به آن پسر جواب مثبت مىدهد و پدر دختر نيز با ازدواج آنها موافقت مىنمايد.
مدتها آنها با هم نامزد بودهاند. در حين نامزديشان، يك روز، اعضاى خانوادۀ پسر، به منزل پدر دختر مىروند و پدر دختر در حضور چندين نفر، مقدار مهريه و شيربهاى دخترش را تعيين، و به آن پسر پيشنهاد مىكند. پسر مهريه و شيربهاى مزبور را مىپذيرد. سپس در نتيجۀ صحبت پدر دختر و اعضاى خانوادۀ پسر، قرار مىشود در آينده، آنها به عقد هم در آيند. بعدها پدر دختر، خودش براى زندگى دخترش و آن پسر، اقدام به خريد يك فرش مىنمايد. و اعضاى خانوادۀ پسر به همراه افرادى از خانوادۀ دختر، به اتفاق هم، مقدارى اجناس لازم براى ازدواج آن دو، خريدارى مىنمايند، و پدر دختر نيز نسبت به اين خريد ـ كه در جامعه به «خريد عقد» معروف است ـ راضى بوده است. در همان روزها، دختر و پسر مذكور براى اينكه بههم نامحرم نباشند، عقد دائم را خودشان در غياب پدر دختر، از روى رساله جارى مىنمايند. با توجه به اينكه پدر دختر ـ همچنانكه به طور خلاصه در فوق به عرض رسيد ـ نسبت به ازدواج آنها راضى بوده است، آنها براى قرائت صيغۀ عقد، از پدر دختر اذن نمىگيرند. و بر اساس همين عقد، روابط بسيار محرمانۀ زناشويى با هم داشتهاند، به جز دخول، كه آن هم براى عروسى و رسوماتى كه در جامعه مرسوم و معمول است، انجام نشده است. در همان روزها پسر براى آزمايش خون جهت ازدواج، به دادن خون در بيمارستان اقدام مىكند و پدر دختر نيز راضى بوده است.
حتى پدر دختر، خودش پسر را براى معرفى به بيمارستان، به دفتر ثبت ازدواج متعلّق به يكى از دوستان قديمى خود راهنمايى مىكند. پسر نتيجۀ آزمايش خون را به منزل پدر دختر مىبرد و پدر دختر از نتيجۀ آزمايش خون نيز مطلع مىشود و قرار مىشود كه در چند روز آينده، همان دفتر ثبت ازدواج مذكور، جهت ثبت ازدواج آنها، به منزل پدر دختر بيايد. چند روز قبل از ثبت ازدواج، به علت خروج آن دختر از منزل و رفتن دختر به جايى بدون اجازه و موافقت آن پسر، بين آنها اختلاف پيش مىآيد. و در اثر آن، دختر مىگويد: يا بايد مرا طلاق بدهى و يا اگر نمىخواهى طلاق دهى، بايد همۀ مهريه و نفقۀ ايام گذشتهام را نقداً بپردازى، تا به تو تمكين كنم. در نتيجه پسر مىپذيرد كه مهريه و نفقۀ ايام گذشته او را نقداً بدهد، ولى طلاق نمىدهد، و دختر نيز قبول مىكند كه در صورت دريافت مهريه و نفقه به طور نقد، تمكين نمايد. در اين حين پدر دختر نيز راضى مىشود كه دخترش از آن پسر، مهريه و نفقه دريافت نمايد. اين قضيه مىگذرد و پسر اقدام به پرداخت نفقه مىنمايد. بعد از يك ماه، دوباره دختر و پدر دختر اظهار مىدارند كه چون در هنگام قرائت عقد مذكور، از پدر دختر كسب اذن نشده، آن عقد باطل است. و اين موضوع را وسيلهاى قرار مىدهند، تا دختر بدون طلاق از آن پسر جدا شود. حالا اين سؤال مطرح است كه با وجود گذشتهاى كه از اول تا آخر، به طور بسيار خلاصه ذكر شد، آيا دختر مىتواند بدون طلاق از آن پسر جدا شود؟ و آيا عقد صحيح است يا باطل است؟
به اميد پيروزى جهانى اسلام
۱. بسمه تعالى، با فرض اينكه پدر عقد را اجازه داده، عقد صحيح است و جدايى با طلاق حاصل مىشود و اختيار طلاق با شوهر است.