بسمه تعالى پس از عرض سلام بيكران بر امام امت و درود بر رزمندگان جبهه‌هاى حق عليه باطل و شما از خود گذشتگان در راه خدا؛ با پوزش از مزاحمتى كه ايجاد كرده‌ام، مى‌خواستم در مورد فتواى بلاد كبيرۀ امام سؤالاتى بكنم؛ چون براى ما اشكالاتى پيش آمده و از چندين نفر سؤال كرديم، هر كدام چيزى گفتند؛ كسانى گفتند: بايد تا جايى برويد كه صداى اذان را مى‌شنويد، اگر بيشتر برويد نمازتان درست نيست و قصدتان (اگر بكنيد) به هم مى‌خورد و كسانى هم گفتند: نبايد توابع تهران مثل تجريش و شاه عبدالعظيم برويد، اشكال دارد و اگر دانشگاه و مثل اين‌ها ـ كه مال خود تهران است ـ برويد اشكال ندارد و يا اين‌كه قصد كنيد تا آخر عمر و براى هميشه تهران بمانيد، و ما فكر مى‌كنيم كه مثلاً شايد دلايلى پيش آيد (كار و مسائل ديگر) كه بخواهيم از تهران برويم، نمى‌خواهيم قصد كنيم. در هر صورت يك سرى مسائل در آستانۀ ماه مبارك رمضان براى ما مطرح است كه اميدواريم ـ ان شاء الله ـ با جواب‌هاى كامل شما اين چراها برايمان حل گردد تا بتوانيم وظيفۀ عبادى خود را به نحو احسن انجام دهيم: 1. كلاً اين فتوا به چه شكل است؟
2. براى ماه مبارك رمضان چه بايد بكنيم؟ و تا چه حدودى (چند فرسنگ) اگر قصد كنيم حق رفت و آمد داريم؟
3. اين چند فرسنگ كه مى‌گوييد، اگر محل كار از اين چند فرسنگ بيشتر باشد اشكال دارد يا نه؟
۱. بسمه تعالى، در تهران اگر از منزل تا مقصد به حد مسافت باشد، نماز قصر است و روزه صحيح نيست و ترخص ندارد و همچنين اگر وطن انسان نباشد و محل سكونت و مقصد در دو محله باشند، بدون قصد ده روز در يك محله، نماز قصر است و روزه صحيح نيست.