

بسمه تعالى 1. اگر شخصى به واسطه كثرت جمعيت و خوف هلاك شدن، رمى جمرۀ عقبه را خودش انجام نداد و نايب گرفت و وقتى به وطن برگشت، متوجه شد كه بايد خودش رمى كرده باشد؛ آيا بر اين شخص واجب است كه در سال بعد نايب بگيرد يا نه؟ بر فرض وجوب، آيا نايب بايد همان روز عيد رمى كند يا اينكه تا روز سيزدهم رمى كردن كفايت مىكند؟
2. در مناسك حج در احكام بيتوته به منى در مسأله 16 آمده: «اگر پيش از نصف شب خارج شدند يا از اول شب قدرى خارج بودند، احتياط آن است كه قربانى كنند، گرچه بعيد نيست عدم وجوب» و حال اينكه در سؤال و جوابهايى كه اخيراً به مناسك ملحق شده، در احكام منى، سؤال يازدهم چنين است: «مسأله گويى به حجاج گفته كه در بيتوته در منى وظيفه اين است كه از اول شب تا نصف شب يا از نصف شب تا صبح باشد و خودش اين عمل را انجام داده». در جواب آمده كه «احتياط واجب، دادن كفاره است». جمع بين «عدم وجوب كفاره» و «احتياط واجب به دادن كفاره است» چگونه است؟ و يا اينكه مورد مسأله اول و دوم فرق دارد؟
۱. بسمه تعالى، اگر فهميد كه نايب گرفتن او مورد نداشته، بايد خودش، و اگر نمىتواند نايبش دو مرتبه رمى كنند و بايد سال بعد روز عيد، و اگر نشد تا آخر ايام تشريق انجام دهد.
۲. بسمه تعالى، گرچه دو مسأله در دو موضوع است و بين دو مسأله منافاتى نيست و مسأله مناسك، مربوط به دير آمدن به منى از سر شب يا خارج شدن از منى قبل از نصف شب است و مسأله ديگر، مربوط به نيامدن قسمت اول شب به منى و آمدن كمى آخر آن براى مبيت نصف دوم شب است، لكن در تحرير الوسيله احتياط وجوبى است كه بايد به آن عمل شود.