بسمه تعالى 5 / 10 / 1361 ضمن عرض سلام و آرزوى سلامتى شما از درگاه خداوند تبارك و تعالى و با آرزوى مستمر پيروزى رزمندگان كفر ستيز اسلام در جبهه‌هاى نور عليه ظلمت حقير ضمن پوزش از مزاحمت، خواستار پاسخى قاطع مانند هميشه در مورد مشكل خود بوده و چشم انتظار پاسخ جناب‌عالى هستم.
اين‌جانب زنى هستم مسلمان و در خانواده‌اى مسلمان به دنيا آمده‌ام و در دامن پر بركت اسلام تربيت يافتم. حدود يك سال و اندى پيش با شخصى ازدواج نمودم وليكن بعد از گذشت مدتى به نكته‌اى اساسى و تكان دهنده پى بردم و آن نكته اين بود كه در موقع نماز حاجت شوهرم سجادۀ نماز را از زير پايم كشيد و گفت: اين چه حركتى است كه انجام مى‌دهى و نماز و دين بى‌فايده و بى‌معنا است! و اين حركات ابلهانه را (به قول خودش) انجام مده. بعد من ضمن تشريح مبانى شريعت مقدس اسلام خواستم فلسفۀ دين را تا حدودى كه مى‌دانستم برايش توضيح دهم، ولى انگار مانند ديوارى بود كه برايش صحبت مى‌كردم و در ضمن صحبت من، پدر و مادر او به طرفدارى از او برخاسته و ضمن فحاشى به اين شريعت الهى، موجب درگيرى شدند.
باز بعد از گذشت مدتى كه به ديدار اقوام خود رفته بودم، در موقع مراجعه ملاحظه نمودم كه چند مرد نامحرم ـ كه به قول شوهرم از اقوامش بودند ـ در اتاق من مشغول قمار بودند و اثاثيۀ اتاق به‌هم ريخته بود. من چون خود را در مقابل آن‌ها ناتوان ديدم بازگشتم. بعد از گذشت اين ماجرا در شبى كه بسيار سرد بود، در موقع روشن كردن بخارى اتاقم ـ به منظور گرم كردن خود و طفلى كه در شكم داشتم ـ پدر شوهرم با عجله بخارى را خاموش و به گوشه‌اى پرت كرد و گفت: چرا آن قدر به خودت مى‌رسى و مگر ما مى‌توانيم اين نفت را استفاده كنيم؟! با اين‌كه آن مقدار نفتى كه در بخارى بود را از خانۀ پدرم آورده بودم. باز هم بعد از گذشت مدتى آن مرد هنوز بى‌دين بود. من هرچه خواستم او را راهنمايى و به راه راست هدايت نمايم قبول نمى‌كرد و هنوز كفر مى‌گفت؛ تا اين‌كه من از خانۀ آن مرد ـ البته با اجازۀ او ـ خارج شدم و به خانۀ پدرم مراجعت كردم. بعد از گذشت مدتى كه در خانۀ پدرم اقامت داشتم، او ديگر به دنبال من نيامد؛ چون قرار بود به دنبالم بيايد. ولى با كمال تأسف چند ماه بعد نامه‌اى از دادگاه آورده بود و مرا به دادگاه احضار نمود و متأسفانه با اين‌كه من جزئيات زندگى خود را براى مسئول دادگاه تشريح نمودم، رأى به نفع او صادر شد؛ ولى ضمن پى‌گيرى اين موضوع، پرونده به مقامات‌عالى قضايى رجوع شد كه هنوز جوابى از آن‌ها دريافت نكرده‌ام. از جناب‌عالى خواستارم كه به سؤالات اين‌جانب پاسخ كامل و قاطع عنايت فرماييد.
آيا من مى‌توانم با آن مرد كه از راه راست منحرف شده و اصول اسلام را منكر گرديده است زندگى كنم يا نه؟
و نيز آيا تكليف شرعى من با شخصى كه بعد از گذشت يك سال، نه به ديدن من و نه به ديدن فرزند خردسالش نيامده، چيست؟
و اسلام در مورد شخصى كه قرآن را در موقع مسافرت كه براى رفع بلا در جلوى او مى‌گيرند به گوشه‌اى پرت مى‌كند و به قرآن كريم ناسزا مى‌گويد، چه مى‌گويد، و نظر جناب‌عالى در مورد اين شخص چيست؟
خواهشمندم كه اين‌جانب را راهنمايى نموده و جواب قاطعى در مورد اين مطالب به من بدهيد. چشم انتظار جواب شما هستم. با موفقيت روز افزون قواى اسلام و طول عمر شما، من الله التوفيق
۱. بسمه تعالى، چنانچه منكر خدا يا رسول خدا يا يكى از ضروريات دين باشد، محكوم به ارتداد است و بايد از او جدا شويد.