

بسمه تعالى 1403 ق محضر مبارك آيت الله العظمى، رهبر كبير انقلاب اسلامى ايران و اميد مستضعفين جهان، امام خمينى، ادام الله ظله على رؤوس الانام 1. شخصى در محلى به دنيا آمده است كه تبليغات اسلامى در آن محل و اطراف، بسيار كم بلكه در حد صفر بوده است. از سوى ديگر، اين شخص داراى پدر و مادر بىسواد و عوام بوده است. حدود دوازده سال در اين محل نشو و نما كرده است و به اندازۀ خواندن قرآن و مقدار كمى سواد فارسى در پيش شخصى كه مكتبدار بوده است سواد آموخته است. در سن حدود سيزده سالگى بعد از ازدست دادن پدر به محل ديگرى نقل مكان داده و در آنجا مشغول زندگى بوده است؛ اين قريه هم از طرفى تبليغات اسلامى به طور وسيعى نداشته است، گرچه فاقد تبليغات اسلامى نبوده است و از طرف ديگر، اين نوجوان چون در گذشته تربيت خانوادگى و يا اسلامى نداشته است و در عالم نادانى به سر مىبرده است فقط از پدر و مادرش و از محيط زندگىاش وجوب روزه و نماز را مىدانسته ولى در عين حال، نسبت به نماز كاهلى مىكرده اما روزه را دقيقاً مىگرفته است ولى از آنجا كه در نادانى بهسر مىبرده است، شرايط اين دو عبادت بزرگ را نمىدانسته است؛ مثلاً اصلاً متوجه نبوده كه انسان با موجبات جنابت، جنب مىشود؛ اتفاقاً موجبات جنابت برايش پيش آمده، چون نمىدانسته است، بدون تفاوت و با همان حال، مدت پنج سال روزه گرفته و نماز خوانده است و بعد از اين مدت به مسأله متوجه شده و دانسته كه واجب بوده غسل كند ولى از روى ندانستن مسأله، انجام نداده است و با همان حال عبادت كرده است؛ آيا اين شخص، جاهل قاصر است و روزه و نمازهايى كه انجام داده قضا ندارد و يا جاهل مقصر است؟ و چه وظيفه خواهد داشت؟
2. شخصى به عنوان بسيج و داوطلب به جهاد با كفر جهانى به جبهه قدم گذاشته و شربت شهادت را نوش جان كرده، وصيت كرده است كه شش ماه برايش نماز قضا بهجا آورند، رفيق اين شهيد مىگويد: من از اين شهيد در حين وصيت پرسيدم اين نماز چه نمازى است كه وصيت مىنمايى؟ گفت: در گذشته مدتى نمازهايم را آن طور كه بايد انجام دهم، انجام ندادهام، ولى وصيتنامهاش مطلق مىباشد؛ آيا بايد برايش احتياطاً هم نماز قضاى شكسته و هم تمام بهجا آورند (چون مدتى در جبهه بوده است) و يا انجام دادن نماز قضاى تمام براى شهيد كافى خواهد بود؟
3. اينجانب را جهت اقامۀ نماز جمعه، بعد از طى مراحلى، بنا است به شهرى اعزام كنند؛ ساختمانى را براى سكونت امام جمعه مقرر داشتهاند كه اين ساختمان با تعدادى ديگر در زمان طاغوت به عنوان ساختمانهاى سازمانى براى فرهنگيان ساخته شده است، مىگويند زمين اين ساختمانها مالكهايى داشته است كه قبلاً خودشان حاضر شده و امضا كردهاند كه بدون پرداخت قيمت، اين ساختمانها را بنا كنند و نيز زمين منزلهاى مسكونى تمامى مردم مال ارباب بوده است و در زمان طاغوت قبلاً مبلغ معينى در هر سال از مردم مىگرفتهاند و بعد از زمانى از طرف دولت طاغوتى آن زمان، قانونى وضع شده كه زمينهاى ساختمان مال خود مردم است و در تقسيم اراضى آن زمان، مالكين راضى شدهاند كه اين زمينها را به مردم بدهند و در مقابل، از زمينهاى مزروعى ديگر بردارند و اين عمل انجام شده است؛ مستدعى است به عنوان ولى فقيه اجازه بفرماييد تا اينجانب بتوانم در ساختمانى كه براى سكونت برايم معين مىشود ساكن شوم و عبادت نمايم و زندگى كنم و نيز اجازه فرماييد در رفت و آمد و معاشرت بتوانم به منزل اهالى بروم و تصرف نمايم.
۱. بسمه تعالى، در فرض مرقوم، روزهها صحيح است ولى نمازها را بايد قضا كند.
۲. بسمه تعالى، نمازها را تماماً از طرف شهيد انجام دهيد.
۳. بسمه تعالى، اگر علم به غصب ندارند نماز صحيح است.