

بسمه تعالى 15 / 10 / 1361 سلام، خدمت رهبر كبير انقلاب، امام خمينى، مدّ ظله العالى، به جهت سؤالاتى كه برايمان مطرح شده است، مصدع اوقات شريف مىگرديم: 1. خانمهاى نابينا به جهت محدوديت شغلى كه دارند (تدريس و تلفنچى گرى)، آيا مىتوانند در ادارهها، به عنوان تلفنچى مشغول به كار شوند؛ با توجه به اينكه مجبور به تكلم با افراد مختلفى (مذكر و مؤنث) هستند، اعم از احتياج مالى داشتن يا نداشتن؟
2. آيا خانمهاى نابينا به هنگام عادت ماهانه مىتوانند قرآن را بخوانند؛ با توجه به اينكه قرآن آنها، به صورت برجسته نوشته شده است و بايستى آن را براى خواندن لمس كنند؟
3. گاهى به جهت لكه بينى بىموقع، يعنى در غير زمان عادت ماهانه، خانمهاى نابينا دچار ترديد مىشوند، كه آيا لكۀ مزبور، خون است يا خير؟ و اگر قرار باشد كه به كسى نشان داده شود، ولى كسى نباشد كه از او بپرسند، و يا اگر كسى هست، خجالت بكشند كه بپرسند. در اين حالات تكليفشان چيست؟ و در ثانى اگر خون باشد، به چه شكلى بايد عمل كنند؟
4. آيا ازدواج نابينايان با هم ـ به علت داشتن اشكالاتى از قبيل موارد زير ـ جايز است؟
الف. تأخير يادگيرى در بچههاى بيناى آنان در امورى، مانند تشخيص رنگها و نقاشى...؛ ب. عدم تشخيص صحيح نجاست بچهها بر روى فرش و موكت و زمين، كه ممكن است موجب انتقال نجاست به ظروف و سفره و غيره... گردد؛ ج. رسيدن بچه به دورۀ بلوغ، و نديدن عملها و عكس العملهايى كه با اخلاق اسلامى منطبق نيست (به علت نابينايى والدين).
۱. بسمه تعالى، با نبود مفسده، مانع ندارد.
۲. بسمه تعالى، نبايد لمس كنند.
۳. بسمه تعالى، تا يقين پيدا نكنند كه خون است، حكم خون ندارد.
۴. بسمه تعالى، ازدواج اشكال ندارد و در مواردى كه در شرع مقدس يقين لازم دارد، تا يقين پيدا نكنند، حكم ثابت نمىشود.