بسمه تعالى دفتر محترم امام خمينى، محترماً؛ سؤال شرعى در رابطه با اين‌جانب و ديگران پيش آمده، خواهشمند است پاسخ صحيح را بفرماييد: بنده براى ادامۀ تحصيل خود ـ كه ان شاء الله حداكثر تا يكى دو سال ديگر طول خواهد كشيد ـ به تهران آمده و در اين‌جا مشغول كار نيز گشته‌ام؛ محل اقامت اين‌جانب در ميدان امام حسين و محل كار، در خيابان شهيد مظلوم دكتر بهشتى (عباس آباد سابق) مى‌باشد. با توجه به اين‌كه بنده به عنوان مأمور بازديد محل، در شهردارى منطقۀ 7، محدوده‌اى به وسعت شمالاً خيابان رسالت (سيد خندان)، شرقاً خيابان مجيديه و سبلان، جنوباً خيابان تهران‌نو تا انقلاب و غرباً خيابان شهيد دكتر مفتح را مجبور به بازديد هستم، اخيراً از دوستان و آشنايان مؤمن و عادل شنيدم كه حكم امام در مورد كسانى كه قصد اقامت دائم در تهران را ندارند (مثل بنده) اين است كه اگر به اندازه‌اى از محل اقامت خود دور شوم كه صداى اذان به گوشم نرسد، قصد ده روز باطل و نماز و روزه قصر خواهد شد؛ آيا اين مطلب صحيح است يا خير؟ و اگر صحيح نيست، بنده كه در رابطه با اين حرف چند روز روزه را خورده و نماز را شكسته خوانده‌ام چه حكمى دربارۀ من بايد اجرا بشود؟
استدعا مى‌كنم به امام عزيز بفرماييد اگر ممكن است يكى از عباهاى خود را با يك عباى ديگر به همان قيمت كه خريده خواهد شد به اين‌جانب حقير مرحمت نمايد.
۱. بسمه تعالى، اگر در ابتداى قصد اقامت بنا داشتيد روزانه مسافتى از محل اقامت دور شويد، نيت اقامت صحيح نيست و نماز و روزه قصر است ولى اگر بعد از نيت اقامت و خواندن حداقل يك نماز چهار ركعتى چنين بنايى پيدا شد، تا سفر شرعى جديد پيش نيامده حكم اقامت باقى است و نماز و روزه تمام است.