

بسمه تعالى از بارگاه حضرت پروردگار ـ عزّ و جلّ ـ جهت سلامت و طول عمر آن سرور عظيم الشأن دعا كرده، خاضعانه مسأله شرعيهاى را به شرح ذيل معروض داشته و تقاضامند فتواى آن آيت عظماى الهى هستيم.
1. در حوالى كاشان دو دهكدۀ نسبتاً پرجمعيت و در طول هم، به نامهاى كامُو در شمال و دامنۀ كوه، وجوشقان قالى در جنوب و به فاصلۀ تقريبى هشت كيلومتر قرار دارند.
2. رودخانهاى از كوههاى ده بالايى جارى مىشود كه هشت شبانه روز كامل، بين اهالى ده بالا تقسيم مىشود و در هشت روز دوم، بين ده پايين (جوشقان) و ده كوچكى در بين راه به نام چوقان، به ترتيب شش روز و دو روز تقسيم مىشود. از قديم الايام اهالى ده پايين ادعاى مالكيت بر مقدارى از اين آب را داشتهاند، كه البته دقيق نمىتوان گفت نصف يا ثلث يا غير اينها؛ زيرا در هنگام تقسيم مقدارى را ده بالايى (كامو) نگه داشته و مقدارى را رها مىكرده و اين رها كردن، با ستيزها همراه بوده است.
3. ده بالايى (كامو) هيچگاه اين ادعا را قبول نكرده و لذا تا وقتى كه تاريخ اين محل نشان مىدهد، بينشان دعوا و درگيرى وجود داشته است. البته دربارۀ سهم چوقان ـ چون زمينهاى آن وصل است ـ حرفى نداشتهاند.
4. ده پايين (جوشقان) مداركى از قبيل مهرنامۀ زنها و سندى كه يكنفر از اهالى كامو ـ مبنى بر ذىحق بودن آنان از اين رودخانه ـ امضا نموده، در دست دارند.
5. در ده بالا شانزده نفر بر مبناى هشت شبانه روز آب، نمايندۀ اهالى و مسئول تقسيم و داراى اختيارات امضا در اين موارد بوده و هستند و حتى در زمانى كه آن سند را يك نفر امضا كرده چنين بوده، ولى سندى در اين باره، با امضاى حداقل نصف تعداد آنان به جز همان يك نفر در دست نداشته و تقسيم نامهاى هم وجود ندارد.
6. مجراى آب از ده بالا و سرچشمه تا ده پايين، مسيل بوده و جوى شخصى وجود ندارد.
استدعا دارد آن حضرت بيان فرمايند آيا قطع كامل آب از جانب اهالى كامو، با توجه به مدارك اهالى جوشقان، حلال است يا حرام؟
۱. بسمه تعالى، حكم مسأله در كتاب تحرير الوسيله مسطور است، و مسأله نزاعى بايد در محاكم صالحه رسيدگى شود.