

بسمه تعالى 29 / 8 / 1361 برادران مسئول دفتر امام در خانوادهاى ظاهراً بىقيد نسبت به مذهب زندگى مىكنم. در اين رابطه به رساله رجوع كردم؛ ولى به مسائلى برخوردم كه پدرم را ظاهراً كافر جلوهگر مىكرد؛ در اينصورت انديشيدم كه اگر او كافر باشد چه بايد بكنم؟ آيا زندگى با او را ادامه دهم؟
يعنى با يك كافر سر يك سفره بنشينم يا نه؟
سؤالات و مسائل مطرح شده براى من بدين شرح است: مسأله 106 از رساله مىگويد: «كافر يعنى كسى كه منكر خداست يا براى او شريك قائل است و يا پيغمبرى خاتم الانبيا را قبول ندارد، نجس است».
در اينجا فكر كردم و حتى از پدرم مستقيماً پرسيدم كه نظرشان دربارۀ رسالت پيامبر چيست؟ و دريافتم كه پيامبرى را قبول ندارد و اصولاً مىگويد كه خدا را به شكل موجود يعنى مجازاتكننده و عادل نيز قبول ندارد. سؤال من اين است كه آيا ايشان كافرند؟
در دنبالۀ همين مسأله 106 مىگوييد: «و نيز كسى كه ضرورى دين را يعنى چيزى را كه مثل نماز و روزه، مسلمانان جزء دين اسلام مىدانند منكر شود...».
در اين باره هم او نماز را به باد مسخره مىگيرد و هر كس را در حين خواندن نماز ببيند مسخره مىكند. در مسأله 110 از رساله خواندم كه «اگر مسلمانى به يكى از دوازده امام دشنام دهد يا نسبت به آنان دشمنى كند نجس است». من از پدرم پرسيدم و او جواب داد كه هيچ يك از امامان را نيز قبول ندارد.
با توجه به اين مطالب كه گفتم، آيا بايد او را كافر بدانم يا نه؟ و اگر جواب، بله است نظر شما راجع به زندگى با يك كافر چيست؟ و آيا دربارۀ آيندهام بايد از او اجازه بگيرم؛ كه محقّقاً يك كافر به نحو اسلامى نسبت به دخترش نظر نمىدهد؟ مثلاً من براى امور تربيتى شدن بعد از سال تحصيلى امسال كه ديپلم خواهم گرفت شانس دارم ولى او نمىپذيرد؛ و يا در رابطه با ازدواج كه مرا مىخواهد به كسى بدهد كه بويى از انسانيت نبرده، حال آنكه من مىخواهم همسر يك پاسدار شوم. در اين موارد، حكم من چيست؟
۱. بسمهتعالى، كسىكهمنكر خدا يا رسالت خاتم الانبيا صلىاللهعليهوآلهوسلم باشد و يا يكى از ضروريات دين مبين اسلام را انكار نمايد، محكوم به كفر و نجاست است؛ و بر فرزند مسلمان ولايت ندارد؛ و در امور مشروطه به طهارت بايد از او اجتناب نمود؛ ولى براى فرزند جايز نيست قطع رحم كند.