بسمه تعالى 15 / 9 / 1361 استفتاى مسألۀ شرعى از محضر مقدس مرجع عالى‌قدر شيعه و پناه و ملجأ مظلومان، حضرت امام خمينى، دام ظله: چنانچه زنى در هنگام عقد، شغل خود را به شوهر گفته و در عقدنامه ذكر شده و در مدتى كه در منزل شوهر به سر برده است، به شغلش ادامه مى‌داده، بعد از چند ماه كه به واسطۀ عدم رفتار اسلامى و توافق اخلاقى با هم متاركه نموده و زن در منزل پدر به سر مى‌برد و در طىّ زمانى كه در حال متاركه بوده‌اند، كوچك‌ترين نفقه و خرجى از طرف شوهر نرسيده، شوهر طىّ نامه شكايتى عدم رضايت خود را از كار كردن زن اعلام داشته، اوّلاً: فعلاً با هم زندگى مشتركى ندارند كه تضييع حقّى از او شده باشد؛ و ثانياً: براى امرار معاش، زن مجبور به ادامۀ شغل مى‌باشد؛ چون كوچك‌ترين درآمدى ندارد. لذا با توجه به مسائل فوق و اين‌كه زن مُربّى امور تربيتى و دينى مى‌باشد، آيا مى‌تواند عدم رضايت مردى كه داراى چنين شرايطى است و هيچ‌گونه صلاحيت اخلاقى و دينى ندارد، از نظر اسلامى ارزشى داشته باشد و از كار كردن زن جلوگيرى كند؟ در خاتمه متمنى است حكم‌الله‌ و نظر مبارك را در اين مورد مرقوم فرماييد.

خداوند سايۀ مبارك را مستدام فرمايد.