

بسمه تعالى 18 / 4 / 1361 محضر رهبر كبير انقلاب، حضرت آيت الله العظمى امام خمينى، دامت بركاته به عرض مىرساند: يك دانگ از شش دانگ مزرعهاى در مالكيت اشخاصى مىباشد. قنات اين مزرعه در سالهاى 1343 و 1344 شمسى كاملاً خشك و بىآب شد، به طورى كه تمام درختان آن خشك و از بين رفت و باغهاى آن خراب و محل عبور و مرور مردم شد، و در ضمن سابقاً اين ملك، در دست آباء و اجداد ما به صورت رعيتى كشت مىشده است. در سالهاى 1349 و 1350 شمسى بدون دخالت كسى دوباره آبى پيدا شده و پدر اينجانب (رعيت) به خرج خود، شروع به كندن زمينها و كشيدن ديوار باغها نمود و بادام كاشت كه نوچههاى آن، سند اين مدعا است. از اين ملك، شخص ثالثى در اوايل سال 1358 ادعا نمود كه سه حبۀ آن را خريدارى كرده است؛ كه مورد اعتراض ما واقع شد و صحبت پدر اينجانب اين بود كه ملكى است كه به دست خود من احيا و آباد شده است و اگر صاحبش مىفروشد، خودم خريدارى مىنمايم، حتى به مبلغى اضافهتر كه قبلاً هم به اطلاع مالك رسيده بود؛ و يكى از مالكين قول داد كه اين قضيه را حل و فصل نمايند، كه بعد از مدتى شخص ثالث ـ كه خريدار بود ـ اظهار نمود كه اين سه حبه ملك را به ديگرى فروختهام و تحويل او بدهيد. مجدداً در جواب گفته شد: ملك را خودمان مىخواهيم و وجه آن را نيز مىپردازيم و تحويل هيچ كس ديگر نمىدهيم. لذا شخص ثالث (مشترى اول) گفت: حال كه چنين است، من هم اين سه حبه را وقف مسجد مىنمايم و اكنون اعلام نموده كه اين سه حبه را وقف مسجد نمودهام. حالا آيا معاملۀ اوليه صحيح بوده يا نه؟ و در هرصورت، وقف بودن اين ملك با اين بيان ثابت است يا نه؟ و باتوجه به مطالب فوق، مالكين حق فروش به غير رعيت را دارند يا نه؛ درصورتى كه رعيت مايل به خريد بوده و هست؟ و آيا حق اولويت خريد با رعيت نيست؟
۱. بسمه تعالى، اگر مالك اصلى از اين زمين اعراض نكرده است، معامله صحيح و بر اين فرض، وقف تمام است.