

بسمه تعالى 13 / 1 / 1362 حضور محترم رهبر انقلاب اسلامى ايران، امام خمينى، دامت بركاته سؤالات زير، شامل مسائل متعددى است كه از سوى افراد متفاوت مطرح شده و اينجانب، مسئول پرسيدن آنها و كسب تكليف شدهام.
1. اگر فرض كنيم كسى (دخترى) در سن نه، ده، يازده سالگى ـ كه در هر حال، سن تكليف مىباشد ـ دزدى كرده باشد (مثلاً اگر اسباببازىهاى كمقيمتى را از خانۀ فاميلها دزديده باشد) و در همان حال بداند كه اين كار، كار بدى است و به قبح آن پى برده باشد، مع هذا اين عمل زشت را مرتكب شده باشد، اما بعدها كه بزرگ شد و از اين كار خود پشيمان شد، براى اينكه گناهش پاك شده و توبهاش پذيرفته گردد، چه بايد بكند؟ آيا بايد آن اسباببازى را عيناً به صاحبش تحويل دهد، در صورتى كه آن اسباببازى را به كسى داده باشد و يا خراب شده باشد؟ يا درصورتى كه صاحبش بزرگ شده و نيازى به آن اسباببازى ندارد؟ آيا بايد پولى را معادل قيمت آن اسباببازى به صاحبش تحويل بدهد؛ آن هم در سن بزرگى؟
2. اگر شخصى در سن تكليف، به هنگامى كه زخمى يا جوشى در بدنش ايجاد شده، در زمانى كه اين جوش يا زخم در حال التيام يافتن و خوبشدن است، پوست جديد و نازك روى آن را بِكنَد و باز زخم شروع به ترميم كند، اما اين شخص باز به بدن خويش رحم نكرده و روى اين زخم را دوباره بِكنَد (به مدت چهار سال) به طورى كه منجر به حساسيت پوستى برايش بشود، اما پس از اين مدت زمانى كه گذشت، شخص به بيهودگى اين عمل و ظالمبودن خويشتن پى ببرد و از اين كار خود بىنهايت پشيمان شود و بخواهد توبه كند، پس از توبه براى پاكشدن از اين گناه، آيا ديه لازم است؟ پرداخت ديه به چه شكل است؟ آيا از طريق دادن وجه معينى، اين ديه پرداخت مىشود؟ اگر به اينصورت باشد، اين مبلغ به كجا بايد پرداخت شود؟
3. اگر شخصى ثوابهاى نماز شب را خيلى شنيده باشد و هر زمانى كه خود را وادار مىكرده به خواندن نماز شب، نمىتوانسته تا مدت زمان مديدى اين عمل را ادامه دهد، تا اينكه طى اين زمان، مشكلى برايش پيش مىآيد و او براى اينكه بتواند خود را حداقل مجبور كرده و براى خود، خواندن نماز شب را به صورت يك عمل واجب درآورد، براى حل اين مشكل، نذر مىكند كه نماز شب را تا آخر عمر هر شب بخواند و بر خود واجب گرداند؛ اما بعد كه نذر او ادا شد، نتواند نماز شب را هميشه و به طور پيوسته ادامه دهد، آيا معصيت كرده؟ در اين صورت، چه بايد بكند؟
۱. بسمه تعالى، درصورت وجود عين ـ ولو خراب و شكسته ـ بايد خود آن را به صاحبش برساند و مقدار نقص را با پول جبران نمايد، و درصورت تلفشدن عين آن، قيمت آن را بايد به او برساند.
۲. بسمه تعالى، ديه ندارد.
۳. بسمه تعالى، اگر نذر بدون صيغۀ مخصوص به آن بوده، وفا واجب نيست.