

بسمه تعالى با سلام، دخترى هستم كه دو سال پيش با جوانى آشنا شدم. اين شخص به من پيشنهاد ازدواج كرد، ولى زمان ازدواج را موكول كرد به هنگامى كه از نظر شغلى شرايط شروع زندگى را داشته باشد؛ من هم پذيرفتم و معاشرت من با او از همان هنگام و با اطمينان از اينكه باهم ازدواج مىكنيم آغاز شد. در اين دو سال، من به او به چشم شوهر و همسر آيندهام مىنگريستم و كلّيۀ خواستگارانم را به اميد او رد مىكردم و به همه مىگفتم كه نامزد دارم. اكنون نمىدانم به چه علتى او با دختر ديگرى نامزد كرده است. يكى از مسائلى كه به شدت فكر مرا به خود مشغول كرده اين است كه اگر باز هم خواستگارى براى من آمد و من خواستم ازدواج كنم، بايد به همسرم اين مسأله قبلى را بگويم يا خير؟ اگر نگويم، احساس ناراحتى وجدان مىكنم و اگر بگويم، مطمئن هستم كه با بهترين مرد دنيا نيز خوشبخت نخواهم شد؛ چون هر مردى باشد بالاخره در مواقعى اين مسأله را به رخ زن خود مىكشد و ايجاد اختلاف و بدبينى مىكند. حال با توجه به اين نكته و اينكه اين اولين و تنها اشتباه من بوده و در ضمن به خاطر آن معاشرتهاى قبلى از درگاه خدا توبه كردهام، آيا باز هم از نظر شرعى موظف هستم به همسر آيندهام اين مسأله را بگويم يا خير؟ لطفاً هرچه زودتر به من كمك كنيد.
۱. بسمه تعالى، لزومى ندارد.