بسمه تعالى محضر مقدس رهبر عالى‌قدر، حضرت امام خمينى، دام ظله العالى سلام عليكم، اين‌جانب كه متولد و مقيم اصفهان بوده‌ام، حدود پنج سال پيش براى ادامۀ تحصيل به تهران آمدم و تا پيروزى انقلاب ـ در ايام تحصيلى ـ در تهران بودم.
پس از پيروزى انقلاب كبير اسلامى بنا بر ضرورت‌هاى انقلاب، متناوباً در تهران، اصفهان و شهرهاى جنوبى كشور زندگى را گذرانده‌ام. در طول اين مدت، هرگاه كه در شهر ديگرى غير از اصفهان بوده‌ام، در صورت امكان با قصد ده روز، نماز خود را كامل (تمام) مى‌خوانده‌ام. حدود بيستم رمضان سال پيش (رمضان 1401) مطلع شدم كه حضرت امام در مورد بلاد كبيره (كه مصداق مشخص آن شهر تهران است) فتواى ديگرى دارند كه بر مبناى آن فتوا احتمالاً قصد اقامت ده روز كردن در تهران براى اين‌جانب به سادگى ممكن نبوده است، اخيراً فتوايى از حضرت امام ـ در روزنامه ـ به نظر رسيده كه بر مبناى آن حضرت امام افرادى مانند من را به قضاى نماز و روزه (در مورد ندانستن حكم) مكلف فرموده‌اند، لذا از محضر مقدس امام تقاضا دارد كه اعلام بفرمايند: اولاً: مبدأ زمانى اين فتوا چيست؟ از چه هنگامى به بعد بايد نماز و روزه را قضا كرد؟
ثانياً: با توجه به اين‌كه براى اين‌جانب دقيقاً مشخص نيست كه در طول اين 5 سال، چه مدت آن را در تهران بوده‌ام، در اين مورد چه بايد كرد؟
ثالثاً: در چه صورتى من با اين شرايط مى‌توانم در تهران، نماز كامل و روزه به‌جا بياورم؟
رابعاً: تكليف روزه‌هاى قضا چه خواهد بود، با توجه به اين‌كه غالباً در تهران يا مسافرت به سر مى‌برم؟
وقتى مى‌توانيد در آن‌جا نماز را تمام بخوانيد كه در يكى از محله‌هاى آن، قصد ماندن ده روز نماييد.
۱. بسمه تعالى، اگر قبل از سال‌هاى اخير كه تهران به سرعت بزرگ شده، نمازها را تمام خوانده‌ايد يا شك داريد كه چه وقت بوده قضا ندارد؛ و الاّ آنچه بر خلاف وظيفه شده، بايد قضا شود و شما كه تهران وطنتان نيست