

بسمه تعالى 13 / 5 / 1361 شخصى مزرعۀ نسبتاً وسيعى در كنار زايندهرود اصفهان از سال 1312 يا 1320 شمسى داشته و آن موقع عرض رودخانه با مختصر كم و زياد حدود پانصد متر بوده و مردم، به ويژه زارعين از شِن و علفزارهاى آن استفاده مىكردند و به تدريج مالك و بعض ورثۀ بعد از او، از آنجا كه در ادارۀ ثبت و حتى ديوانعالى كشور رژيم قبل، نفوذ داشتند، ابتدا به وسيلۀ ايادى خود در محل عرض رودخانه را به 100 تا 150 متر رسانده و با فروش شنهاى موجود، سدّى با سنگ و شن بستند و اراضى آنجا را به طول يك و نيم كيلومتر يا بيشتر و عرض 300 تا 400 متر متصرف شدند و سپس آن را به ثبت رساندند و اراضى تصرفى آنها بعضى را بعد از احيا و بعض ديگر را بعد از تحجير و بقيه را با فشار و زور سياسى، از دست سايرين بيرون آوردند و اخيراً استدلال جديدى هم پيدا كرده و گويند: از آنجا كه يك حد مزرعۀ ما رودخانه است، اين حد بايد محفوظ باشد و اگرچه 40 يا 50 سال بگذرد. سؤال اين است كه اولاً، تصرف اين اراضى براى مدرسه و بيمارستان و ورزشگاه و امثال آن جايز است يا نه؟
و ثانياً، اين قبيل اراضى كه بعد از صدها سال از ساختمان اصل آبادى مجاور، باير بوده جزء حريم آن آبادى به حساب مىآيد يا نه؟ والسلام
۱. بسمه تعالى، رسيدگى به وضع اين اراضى، موكول به دولت اسلامى است.