

بسمه تعالى 14 / 7 / 1361 محضر مقدس قائد عظيم الشأن، مؤسس و بنيانگذار جمهورى اسلامى، اميد مستضعفان جهان، افتخار عالم اسلام و تشيع، رهبر كبير انقلاب اسلامى و مرجع تقليد عامه مسلمين جهان، حضرت آقاى حاج سيد روح الله الموسوى الخمينى، مدّ ظله على رؤوس المسلمين بعد از اداى تحيت و مراسم احترامات فائقه؛ توجه شما را به مسألۀ زير جلب و تقاضامنديم عنايت فرماييد پاسخ اين مسأله و نظر مبارك را كتباً مرقوم فرماييد.
مسأله مورد سؤال: در اوجگيرى انقلاب اسلامى در 13 محرم سال 1357 در شهرك سعدى شيراز، عدهاى از جوانان اين محل براى اجابت از فرمان شما، شب در اين محل تظاهرات كردند و فرقۀ ضاله بهائيت اين محل كه ايادى رژيم شاه بودند، با تداركات قبلى و حساب شده، آنها را به رگبار بسته و شهيد نمودند و سرانجام در زمان حكومت نظامى درگيرى، شديد گرديد و بهايىها و قاتلين از اين محل متوارى و فرار نمودند و خانههاى آنها آسيب ديد. آنچه مورد سؤال است دو مطلب است: 1. افراد ناآگاه، شهداى اين صحنه را شهيد نمىدانند. آيا شهيد هستند يا خير؟
2. منازل بهايىها و قاتلين فرارى را همان افراد سودجو و منفعتطلب به قيمت نازلى، بدون اجازه از ولايت فقيه يا دولت جمهورى اسلامى يا مراجع تقليد خريدهاند و به قيمت چند برابر فروختهاند. آيا معاملۀ آنها صورت شرعى دارد يا خير؟ در صورتى كه صحيح نباشد، تكليف شرعى آنها چيست؟
۱. بسمه تعالى، در اجر و ثواب، فرقى بين شهداى پيش از انقلاب و شهداى بعد از انقلاب و شهداى در جبهۀ جنگ تحميلى نيست.
۲. بسمه تعالى، بهايى اگر مسلمانزاده بوده و بهايى شده، اموال او متعلق به وارث مسلمان است؛ و اگر از اصل، بهايىزاده بوده، اختيار اموال او در فرض مرقوم، با دولت اسلامى است.