

بسمه تعالى 24 / 4 / 1361 حمد وافر نثار بارگاه با عظمت حضرت ذوالجلال ـ عزّ سلطانه ـ و درود بىپايان نثار روان پاك حضرت ختمى مرتبت صلىاللهعليهوآله و دوازده نفر از جانشينان عاقبت محمود او، سلام بىشمار به رهبر كبير انقلاب، امام بزرگوار، حضرت آيت الله العظمى خمينى، دام ظله الوارف، و بعد از سلام خدمت شما، اميدوارم كه خداوند به شما طول عمر پر بركت همراه با عزت عنايت بفرمايد.
بنده پسرى هفده ساله هستم، كه در سال دوم هنرستان تحصيل مىكنم و پدرم هم نجار مىباشد. بنده مىخواهم به جبهه بروم، ولى پدرم اشكال مىگيرد و نمىگذارد كه من بروم. البته من در حدود دو ماه پيش از طرف جهادسازندگى، در شهر ايلام بودم و يكماه آنجا داوطلب كار مىكردم. حالا در پى درخواست شما، رهبر عزيز و ديگر مقامات مملكتى و بالاتر از اينها، براى دفاع از اسلام و مملكتم، مىخواهم به جبهه بروم، اما پدرم سدّ راه من است. حالا وظيفۀ شرعى من چيست؟ آيا به حرف پدرم گوش كنم در حالى كه اسلام در خطر است، يا اينكه بدون توجه به جبهه بروم؟
خدا يار و ياورتان باد، به اميد پيروزى لشكر اسلام بر كفر
۱. بسمه تعالى، مادامى كه جبههها نياز به نيرو دارد، و از طرف مسئولين مربوطه، اعلام كفايت نيرو نشده، شركت در جبهۀ دفاع واجب است، و اجازۀ والدين شرط نيست.