

بسمه تعالى محضر مبارك آيت الله العظمى امام خمينى، دام ظله العالى 1. در مسأله 4 تحرير فرمودهايد: «يجوز العدول بعد تحقّق التقليد (أي بعد العمل) من الحيّ إلى الحيّ المساوي»؛ و در مسأله 13 در همين كتاب مىفرماييد: «ولا إلى حيّ آخر كذلك». اين دو مسأله در ظاهر، منافى به نظر مىرسند. مقصود را بيان فرماييد.
و در مسأله 4 رسالۀ قديمى فارسى هم مرقوم فرمودهايد: «عدول به مساوى جايز نيست مگر در مسألهاى كه عمل نكرده باشد». آيا مراد در اينجا كه فرمودهايد جايز است عدول ـ در مسأله 4 تحرير ـ مسائلى است كه عمل نكرده است و در 13 تحرير كه فرمودهايد جايز نيست، مراد آن است كه عمل كرده باشد يا مقصود چيز ديگر است؟ بيان فرماييد.
خلاصۀ كلام: از مسأله 4 در تحرير استفاده مىشود: در مسألهاى كه عمل هم كرده باشد مىتواند به مساوى حى عدول كند، چون كه مطلق است؛ اما از مسأله 13 تحرير استفاده مىشود كه بعد از تحقّق تقليد مطلقاً به مساوى حى جايز نيست إلاّ أن يكون الثانى أعلم.
۱. بسمه تعالى، عدول به مساوى جايز نيست على الاحوط.