

بسمه تعالى حضور محترم امام خمينى، ضمن سلام و زيارت از راه دور و تسليت به امام پيرامون حوادث دلخراش شهر دزفول، به مسألهاى برخورد كردهام كه از رسالۀ امام نتوانستم استفاده بكنم و اين مسأله شرعى را خواستم با دفتر امام در ميان بگذارم.
اينجانب در موقع نوشتن اين نامه در جبهههاى حق عليه باطل هستم (قسمت تسليحات لشكر 17 على بن ابى طالب در اهواز) در موقع قرعهكشى خودرو، شخصى گفت: بيا شما هم شركت بكن و من گفتم: پول ندارم. گفت: پول را من مىدهم. پول را به مبلغ 30 هزار تومان آورد به من داد، بدون رسيد و حرفى؛ و من از اين آقا پرسيدم: برادر آخر اين پول را چطورى به من مىدهى؟! گفت: اگر درآمد، يك طورى مىكنيم.
حالا برندۀ پيكان وانت شدهام؛ حالا من مىخواهم اين ماشين را خودم بردارم براى كشاورزىام؛ مىتوانم يا نه؟ بعد از دادن پول اين آقا حاضرم چيزى هم به عنوان تشكر به اين آقا بدهم؛ چون باعث اين بوده است. از روى قانونى اين ماشين به اسم من است و تا سه سال هم نمىتوانم به اسم كسى بكنم. خود اين برادر با دو نفر غير از من شريك شده و پول به حساب ريخته؛ به اسم آنها، خود اين آقا گواهىنامه دارد؛ چون ورقۀ خاتمه خدمت ندارد، به سربازى نرفته، نمىتواند نامنويسى بكند. ولى بنده نمىخواهم بگويم كه آدم بدى است؛ آدم خوبى است. حالا تكليف من از روى شرعى چيست؟ من خودم حس مىكردم كه اين مىخواهد با من شريك بشود؛ ولى چيزى از اين بابت هم با من حرف نزده است.
برادران بيت امام و دفتر امام! خواستار زيارت امام هستم؛ مىخواهم به دستبوسى بيايم؛ خواهشمندم وقت آن را در اين نامه براى من بنويسيد.
استحقاق اجرت داريد و اگر پول را به شما قرض داده ماشين ملك شما است و صاحب پول بيش از پول خود حق ندارد و اگر اختلاف داريد با يكديگر مصالحه كنيد.
۱. بسمه تعالى، اگر پول را به شما تمليك نكرده و با پول او ماشين خريدهايد، ماشين از صاحب پول است و شما در مقابل عملى كه انجام دادهايد