بسمه تعالى 10 / 12 / 1360 شوهرم مرا به زور و تهديد به خارج از شهر مى‌برد تا من نتوانم در تظاهرات‌ها شركت كنم. خدا را گواه مى‌گيرم كه تمامى اين‌ها را كه مى‌نويسم عين حقيقت است و بعضى اوقات به جان تهديد مى‌كرد و به زور به خارج از شهر (كه پدر و مادر و ديگر اقوامشان كه يكى از ديگرى فاسدتر و بدترند) مى‌برد و براى اين‌كه روح مرا عذاب دهد بدترين ناسزاها را نثار انقلاب و مردم انقلابى مى‌كرد بعد از مدت سه سال كه از پيروزى انقلاب مى‌گذرد هنوز از ناسزاگويى‌ها و بدگويى‌هاى او كاسته نشده بلكه خروارها زيادتر شده است و من به گفته امام عزيزم و از جان بهترم كه مى‌گفت هر كس به من ناسزا گفت شما چيزى نگوييد براى حفظ وحدت عمل مى‌كردم و دم نمى‌زدم خدا گواه است كه در دل من چه مى‌گذرد و هر لحظه كه شوهر من دهان باز كرده ناسزايى به امام خمينى و امامان عليهم‌السلام و اسلام مى‌گويد به اندازه چند سال مرا عذاب مى‌دهد. اكنون مدت چند ماه است (ببخشيد كه اين‌ها را بر روى كاغذ مى‌آورم) كه وجود خدا را انكار مى‌كند و مى‌گويد خداوند اصلاً وجود ندارد و اصلاً اسلامى وجود ندارد و باز براى سومين بار مى‌گويم خدا گواه است چه حالى دارم اين دو سه ماه و وقتى كه به رسالۀ امام خمينى مراجعه كردم او را مرتد يافتم و اكنون مانده‌ام كه چه كنم از طرفى وجود دو بچه بى‌گناهم را و از طرفى تكليف شرعى من. نمى‌دانم چه كنم؟

مرا راهنمايى فرماييد.