بسمه تعالى 4 / 10 / 1361 خدمت سرور بزرگوارم، حضرت امام خمينى، دامت بركاته، السلام عليكم محترماً به عرض مى‌رسانم: اين‌جانب اشكالى در مسأله بلاد كبيره دارم كه باعث شده شكى در به‌جاى آوردن نمازم داشته باشم؛ لذا مستدعى است با در نظر گرفتن وضعيتم كه در ذيل به عرض مى‌رسانم، جواب آن‌را مرقوم بفرماييد.
حدود چهارده سال پيش از محل تولدم ـ قوچان ـ به مشهد و بعد از يك‌سال به تهران آمدم و در اين‌جا استخدام شدم؛ بعد از هشت سال خدمت جهت نياز كارى‌ام به بندرعباس منتقل شده و دوباره بعد از سه سال به تهران آمدم و اكنون در تهران در خانه‌هاى سازمانى نيروى هوايى در سه راه آذرى ساكن هستم؛ از خانه تا محل كارم ـ مهرآباد، پايگاه يكم شكارى ـ حدود دو كيلومتر مى‌باشد؛ با توجه به اين مطلب كه من در گذشته، تهران را وطن خود قرار داده بودم و از زادگاه خود چشم‌پوشى كرده و در فكر اين هستم كه خانه‌اى در اين حوالى، يعنى به شعاع شش كيلومترى پايگاه يكم شكارى تهيه نمايم و در آن ساكن شوم، بفرماييد: هم اكنون در اين خانۀ سازمانى حكم مسافر را دارم يا نه؟ در صورتى كه جواب مثبت است، آيا براى قصد كردن در آن ده روز از خانه تا محل كارم كه هر روز صبح بايد بروم و بعد از ظهر برگردم، قصدم به هم مى‌خورد يا خير؟ نماز و روزه‌اى كه در گذشته به جاى آورده‌ام چه حكمى دارد؟
۱. بسمه تعالى، در محل فعلى در فرض مرقوم، حكم مسافر داريد؛ و چنانچه محل سكونت با محل كار در يك محله محسوب باشد، قصد ده روز در يك محله صحيح است و نماز و روزه تمام است؛ ولى اگر دو محله محسوب باشد، با فرض خروج روزانه از منزل به محل كار، قصد اقامت صحيح نيست و نماز و روزه قصر است؛ و نمازهاى گذشته اگر مخالف وظيفۀ مقرره انجام شده قضا دارد.