بسمه تعالى 15 / 9 / 1361 خدمت ولايت فقيه، آيت الله العظمى امام خمينى با سلام و عرض ارادتمندى يك مقلد و معذرت از وقت‌گيرى شما، خواهشمند است تكليف شرعى حقير را در ارتباط با مسأله زير مشخص فرماييد.
اين‌جانب متولد كاظمين عراق، و اصلاً اصفهانى، در سال 1351 وارد ايران و دو سال در اصفهان بوده‌ام. سپس براى ادامۀ تحصيل در سال 1353 به تهران آمدم و تا به حال كه مشغول خدمت در دانشگاه تهران هستم، خانه‌اى خريدارى و ماندگار شده‌ام؛ ولى قصد توطّن نداشته‌ام و ندارم و قصد بازگشت به اصفهان را دارم؛ ولى نمى‌دانم كى و به چه نحو صورت خواهد پذيرفت. و فاصلۀ منزلم تا محل كار، حدود چهار كيلومتر است و در طول اين مدت، نمازم را كامل و روزه‌ام را گرفته‌ام. خواهشمند است بفرماييد آيا نماز و روزه‌ام صحيح بوده است؟ در غير اين صورت، تكليف حقير چيست؟ با تشكر و آرزوى توفيق الهى
۱. بسمه تعالى، بدون قصد ماندن ده روز در يكى از دو محل، نماز شما شكسته است؛ ولى اگر در يكى از دو محل، قصد ماندن ده روز كرديد و مانديد، بعد از آن تا سفر شرعى نرفته‌ايد، در هر دو محل، نماز شما تمام است؛ و آنچه تا كنون برخلاف وظيفه عمل كرده‌ايد را بايد قضا نماييد.