بسمه تعالى 31 / 2 / 1362 محضر مقدس حضرت آيت الله‌، امام خمينى، مدّ ظله العالى، محترماً بعد از سلام، مستدعى است نظر مبارك خود را در موارد زير بيان فرماييد: شخصى زن بيوه‌اى را عقد دائم نموده است و پس از تصرف و چند روزى زندگى مشترك، زن دچار حالت بيهوشى گرديده و مدتى از طرف شوهر، به دكترهاى متعددى مراجعه و اقدامات لازم معمول گرديده، و بهبودى حاصل نشده است و ناچاراً از اهل روستايى كه زن در آن زندگى مى‌نموده و همچنين از پدر شوهر اول زن تحقيق به عمل آمد و معلوم شد كه زن قبلاً نيز دچار همين بيمارى بوده و به همين علت شوهر اول، او را طلاق داده است.

اينك چون زندگى با او مشكل است و هر دقيقه ممكن است در خانه تنها مبتلا به بيهوشى شده و پيشامد ناگوارى رخ دهد، قصد طلاق شده است؛ لذا مستدعى است مرقوم فرماييد آيا رضايت زن در اين مورد لازم است يا خير؟ همچنين چون قبلاً خود زن و كسان او، بيمارى نامبرده را در موقع خواستگارى به شوهر دوم نگفته‌اند و موضوع را كتمان كرده‌اند، آيا صداق ايشان لازم است پرداخت شود؟ و اگر لازم باشد، به چه نحو بايد پرداخت شود؟ و خسارت وارده ـ كه موضوع بيمارى را مكتوم نموده‌اند ـ بايد به چه نحوه براى شوهر جبران شود؟