

بسمه تعالى 11 / 1 / 1362 محضر زعيم عالىقدر، بتشكن زمان، نايب الامام، امام خمينى، دامت بركاته با عرض ادب، شوراى اسلامى محلى ابرده عليا، اِشعار مىدارد: حدود يكصد سال پيش، گرمابهاى توسط اهالى در وسط روستاى مزبور ساخته شده كه مورد استفاده تمام ساكنين و غيره قرار داشته است. در همان ايام، از طرف بعضى از اشخاص خيرخواه، املاكى جهت تعمير و ترميم گرمابه فوق وقف گرديده و به تصرف داده شده ساليان دراز بدان منوال مىگذشته كه به علت ازدياد جمعيت و كموسعتى حمام ذكرشده تقريباً سى سال پيش نصف از اهالى اقدام به ساختن يك دستگاه حمام ديگر در يكصد و پنجاه مترى حمام قديم نمودند كه مورد استفاده قرار دارد، مدتى از ساختن آن حمام گذشت، حمام قديمى به كلى ويران و مخروبه شد، بعداً نصف ديگر اهالى اقدام به ساختن يك دستگاه گرمابه ديگر در جنب حمام قديم كه تخريب شد نمودند كه آنهم مدتى مورد استفاده قرار داشت، ولى به علت جادهاى كه ادارۀ محترم راه، از مشهد به زشگ احداث مىنمود، آن حمام در مسير جاده قرار گرفت، كه ادارۀ راه مبلغ هفتاد هزار تومان پرداخت و حمام را تخريب نمود. شانزده سال پيش، نصف اهالى با كمك ادارۀ بهداشت و همان مبلغ هفتاد هزار تومان اداره راه، اقدام به ساختن يك دستگاه حمام ديگر در يكصد مترى حمام قديمى نمودند، كه مورد استفاده قرار دارد. لذا مقرر فرماييد از آنجايى كه حمام قديم به كلى مخروبه مىباشد و فعلاً در قريه ابرده دو دستگاه گرمابه ـ كه بعداً ساخته شده ـ وجود دارد و مورد استفادۀ كليۀ اهالى مىباشد، موقوفۀ حمام قديم ـ كه تخريب شده ـ به كداميك از گرمابهها مىرسد؟
۱. بسمه تعالى، با امكان صرف در جهت وقف، صرف در جاى ديگر جايز نيست.