بسمه تعالى دفتر محترم حضرت امام خمينى، دام ظله العالى محترماً به عرض مى‌رساند: جوانى با دخترى عقد دائم نموده؛ پس از عقد و قبل از اين‌كه دختر را به خانه بياورد، تحت تأثير عواملى سوء ظن برايش حاصل شده كه اين دختر باكره نيست.از جايى كه مسأله ناموس از همه چيز مهم‌تر و انسان را بيشتر تحت تأثير قرار مى‌دهد، موضوع را در نامه‌اى محرمانه براى پدر خانمش مى‌فرستد كه اين دختر اين عيب را دارد و ادامۀ زندگى ما امكان‌پذير نيست. از طرفى پدر خانم، اين نامۀ محرمانه كه به او مى‌رسد نمى‌تواند طاقت بياورد و پس از چند روزى آن را افشا كرده و با خويشان خود در ميان مى‌گذارد. بعداً جلسه‌اى از معتمدين تشكيل مى‌گردد و جوان، خواستار روشن شدن مسأله مى‌شود؛ پدرخانم در جلسه حاضر نگرديده است.
جريان به دادگاه مى‌كشد، پس از دادخواست و دادنامه‌ها، به وسيلۀ پزشك متخصص معلوم مى‌شود كه سوء ظن جوان بى‌جا بوده است. از آن تاريخ جوان به وسيلۀ اقوام و معتمدين محل، از پدرخانم تقاضاى تشكيل زندگى و ادامۀ آن را مى‌نمايد؛ پدرخانم به طور كدخدامنشى حاضر نمى‌شود؛ ناچار به صورت اظهارنامه، از طريق دادگاه صلح مكرراً از پدرخانم تقاضاى تشكيل زندگى را مى‌نمايد. باز هم چون پدرخانم كارمند دادگاه مى‌باشد، حاضر نمى‌شود؛ بلكه اظهار مى‌دارد تا خاتمۀ پرونده و حتى حكم شرعى به هيچ وجه حاضر نمى‌شوم.
چون اين دختر در روستا بدون سرپرست مشغول خدمت آموزگارى مى‌باشد و براى اين جوان خوشايند نيست، تقاضامند است تكليف شرعى اين دختر و پسر و پدر دختر را به طور واضح ذيلاً مرقوم فرمايند. و آيا با اين‌كه اين جوان از نامۀ محرمانۀ خود پشيمان و حاضر بر ادامۀ زندگى مى‌باشد، شامل مجازات مى‌شود يا خير؟ كيفيت آن را مرقوم فرمايند. آيا پدرخانم مى‌تواند از تشكيل زندگى آن‌ها جلوگيرى كند يا خير؟ مجدداً از محضر مبارك استدعا دارد جواب را به طور واضح، ذيلاً مرقوم فرمايند.
۱. بسمه تعالى، اگر عقد واقع شده، شوهر مى‌تواند زن خود را به منزلش ببرد و پدردختر حق مزاحمت ندارد؛ و رسيدگى به اتهام اگر باشد، موكول به دادگاه است و ربطى به پدر دختر ندارد.