

بسمه تعالى محضر مبارك آيت الله العظمى، امام خمينى، دام ظله العالى على رؤوس الانام دخترى اجازۀ عقد نكاح خود به شخصى را داد و به قلم و امضاى خود، كسى را از طرف خودش، براى اجراى عقد نكاح وكيل ساخت و امضا كرد و هنوز هم اعتراف مىكند كه خودش نكاح را قبول كرده است، و نوشتۀ وكالت نامه هم از خودش مىباشد، و عقد در خانۀ ناكح انجام گرفته است. و حالا دختر مىگويد من از ترس اقرار نمودم و نوشته دادم. و ناكح مىگويد كه پدر و برادر منكوحه، در حضور شش نفر گواه و نكاحخوان ـ كه هفتمى بود ـ همراه دختر بودند پيش از اجراى عقد نكاح، از برادر بزرگ و بالغ دختر كه حاضر بود، پرسيد كه آيا پدرت و شماها از اين عقد راضى هستيد؟ برادر دختر جواب داد كه پدرم اجازه داده و من هم راضى هستم. و بر اين مطلب چند نفر شاهد هست. و مدتى بدين منوال بدون عروسى گذشت و بعداً يك رنجش ميان پدر دختر و ناكح پيدا شد، و پدر دختر مىگويد: من خبر نداشتم و الآن هم راضى نيستم. حكم اين نكاح را بيان بفرماييد.
۱. بسمه تعالى، اگر شرعاً ثابت شود كه پدر، عقد را اجازه نداده، حكم به بطلان عقد مىشود و در غير اين صورت عقد محكوم به صحت است.