بسمه تعالى اعضاى دفتر امام خمينى زنى 36 ساله هستم كه داراى شش فرزند مى‌باشم. دخترم را شوهر داده‌ام و الآن بچه بزرگم كه پسر است چهارده ساله مى‌باشد. هفت سال پيش شوهرم مرد و مرا بدون خرج و محتاج گذاشت. دو سال بعد از فوت شوهرم، برادرش كه داراى زن و فرزند مى‌باشد، به خاطر محرم بودن و كمك به ما، مرا صيغه دائمى كرده؛ اما خانه ما با خانه شوهرم فرق مى‌كند و من بعضى از مواقع كه مى‌خواهم جايى بروم، مثلاً با مادر و زن برادرم و يا دخترم ـ كه در خانۀ شوهر است ـ به دكتر بروم، دسترسى به شوهرم ندارم تا از او اجازه بگيرم. بعد از اين‌كه او را مى‌بينم تا من بخواهم به او بگويم، او مى‌گويد: «من راضى نيستم» و بگو و مگو مى‌كنيم و ناراحتى ايجاد مى‌شود. من مى‌دانم كه بايد از او اجازه بگيرم؛ ولى نمى‌توانم.

مرا در اين مورد راهنمايى كنيد.