

بسمه تعالى 12 / 4 / 1361 رهبر عالىقدر معظم، حضرت آيت الله امام خمينى، دام ظله العالى، اماما! با كمال احترام به عرض مبارك مىرساند: اينجانب داراى سه پسر و سه دختر هستم. يكى از پسرهايم به افتخار شهادت نايل گرديد و خدا را شكر مىكنم، اما يكى ديگر از پسرهايم انتظار آن را داشتم كه ايشان هم مؤمن و معتقد به دين اسلام و به ولايت فقيه و قانون جمهورى اسلامى مىشد، ولى متأسفانه هرچه نصيحت و تقاضا كردم؛ به هيچ وجه قبول نكرد. صريحاً جواب منفى داده، بر اثر معاشرت با رفقاى گمراه، گمراه شده است از هر راهى آمدم، حتى با تشويق و نصايح كه لااقل نماز بخواند، حاضر نشد و قلبم را سوزاند. به ناچار از آمدن خانۀ خودم مانع شدم.
خود من قريب دو سال است مريض و فلج شدهام. از طرفى بر هر مسلمان، وصيت كردن، جزو واجبات است ولى اين پسرم من را ناراضى كرده و به قلبم آتش زده، حاضر نيستم بعد از فوت من، دينارى از ماتركم را به ارث برده، با رفقايش هزينۀ نامشروع نمايد. هر مالى كه انسان به دست بياورد، طبق آيۀ قرآنكه مىفرمايد: فَمَنْ يَعْمَلْ مِثْقالَ ذَرَّةٍ خَيْراً يَرَهُ * وَ مَنْ يَعْمَلْ مِثْقالَ ذَرَّةٍ شَرًّا يَرَهُ، بايد جوابگو باشد. آيا از انصاف و از عقل دور نيست، ورثه ارث را هزينۀ نامشروع نموده و پدر در قيامت مسئول عمل ايشان باشد؟ مسئوليت پدر براى خودش كافى است. در خاتمه، ماترك اينجانب كه ارث پدرى است، مقدارى زمين است كه اشكالات قانونى ثبتى دارد، به علاوه با قانون جمهورى اسلامى وفق ندارد. نمىشود ثبتى ماترك خود را ثبتى انجام داده و پسرم را از ماترك خود بىبهره نمايم. بالاتر از همه خودم افليج و خانهنشين و توان حركت ندارم و كسى را ندارم كه كمك نمايد در تهران وصيت رسمى نوشتم و اسم پسرم را جزو اولاد خود ننوشته و بقيۀ ورثۀ خود را ذكر كردهام كه ماتركم را ـ كما فرض الله ـ تقسيم نمايند. رونوشت آن به پيوست تقديم است. حالا مىفهمم، اين هم قانونى نيست؛ و بعد از فوت من، مىتواند وراثت خود را ثابت كرده و شريك باشد.
لذا از مقام محترم استدعاى عاجزانه دارم، حكمى با اقرار خودم عنايت فرموده تا بتوانم پسرم را از ارث بىبهره نمايم اگر چنين عملى انجام نشود؛ هر عملى غير مشروع انجام مىدهد، اينجانب در قيامت مسئول نخواهم بود. منتظر جواب نامۀ شريف مىباشم. قبلاً هم نامهاى توسط دفتر نخستوزيرى تقديم شده و به پاسخ آن نايل نشدم. امر مبارك مطاع مىباشد.
والسلام عليكم ورحمة الله وبركاته
۱. بسمه تعالى، شخص نمىتواند وارث شرعى را با وصيت، از ارث محروم نمايد، ولى مىتواند با انتقال دارايى خود در حال حيات به ديگرى، زمينهى ارث را از بين ببرد.