

بسمه تعالى 29 / 5 / 1361 پدر بزرگوار و ارجمندم، حضرت امام خمينى عزيز، دام ظله العالى؛ سلام عليكم چند سؤال خصوصى مربوط به وضع خود و چند سؤال پراكنده داشتم كه از حضور شريفتان استدعاى پاسخ را دارم.
1. چون بيش از 15 سال است فلج و زمينگير شدهام و حتى نمىتوانم بنشينم، نمازم را با اشاره و گذاشتن مُهر بر پيشانى مىخوانم. با عرض معذرت در اين مدت، ادرارم بىاختيار است و پيوسته ظرف مخصوصى برمىدارم و مدفوعم با تنقيه صورت مىگيرد و يك روز در ميان تنقيه مىشوم، به همين جهت نمىتوانم طاهر شوم يا هميشه طاهر بمانم و قادر به وضو گرفتن نيستم؛ فقط دستهايم را تا مچ طاهر كرده و تيمم مىگيرم. آيا با اين وضع، نمازم با بدن نجس صحيح است؟ در غير اين صورت تكليف چيست؟
بدهد، اشكال ندارد و نماز صحيح است.
2. در اوايل بيمارى، شبى در خواب ديدم در مسجدى هستم و صوت مبارك حضرت محمد صلىاللهعليهوآلهوسلم را مىشنيدم كه مىفرمود: «نمازت را درست كن»، اما خود آن بزرگوار را نمىديدم. بعد فرمود: «نمازش را به او نشان بدهيد». در ميان شبستان مسجد، فرش زيلويى دولا گرفته بودند و من لاى آن را نگاه كردم، ديدم پر از قوطى كهنه و ظروف شكسته است، دانستم اينها نماز من است، از خواب پريدم.
سعى كردم در تيمم با خاك پاك تلاش كنم اما پس از مدتى به چشم درد مبتلا شدم. ناچار تيمم خود را با زدن كفهاى دستانم بر گوشۀ بستر خود (تشك) كه شب و روز افتاده و گرد و غبار زيادى گرفته، تيمم مىگيرم، آيا صحيح است يا بايد بدون اعتنا به چشم و حساسيت آن، تيمم با خاك خالص بگيرم؟
۱. بسمه تعالى، اگر نمىتوانيد وضو بگيريد و كسى نيست كه شما را وضو
۲. بسمه تعالى، در صورت امكان، بايد تيمم بر خاك يا سنگ باشد.