بسمه تعالى 25 / 9 / 1361 حضور با سعادت دفتر امام خمينى، دام ظله العالى، مشكلى به اين ترتيب براى ما ايجاد شده است كه تقاضامنديم از لحاظ شرعى به آن پاسخ گوييد: چندى پيش خواهرم پس از اخذ ديپلم، قصد شوهركردن داشت و خواهان شوهرى بود اسلامى، متدين و صادق، كه در اين رابطه شخصى پيدا شد كه جوانى از ده بود. پس از ملاقات، خواهرم به او مايل نشد، ولى او و اطرافيانش ـ از قبيل پدر و برادرش ـ از خصوصيات او مانند ايمان، سواد، شغل مناسب و اخلاق اسلامى و...
تعريف زياد كردند و خود او نيز بسيار رفت و آمد كرد و در مورد دارايى‌اش مبالغه نمود، به طورى‌كه خانواده‌ام فريفته شدند و به خواهرم در مورد قبول ازدواج فشار آوردند. خواهرم كه از لحاظ اخلاقى و سنّى، تفاوت‌هاى زيادى را حسّ كرده بود، به هيچ وجه راضى نبود. تا اين‌كه بر اثر فشارهاى فراوان اين فرد و خانواده، در مقابل عمل انجام‌شده واقع شد و به اكراه، بر سر سفرۀ عقد حاضر شد. پس از عقد، به زودى خصوصيات درونى شوهر معلوم شد و خواهرم فهميد كه از لحاظ سنّ و شغل و سواد و امكانات و اخلاق و...، او كاملاً دروغ گفته است و سوابق خوبى نيز در ده ندارد و در مجموع، حركاتى نشان داد كه ناصادق‌بودن او را ثابت مى‌كند. اكنون باتوجه به اين‌كه عروسى نشده است، خواهرم تقاضاى اكيد طلاق دارد؛ ولى در تمام جلساتى كه گرفته شده، شوهر با دلايل غير منطقى، از قبول طلاق خوددارى مى‌كند و اين خوددارى به خاطر علاقه نبوده، بلكه به خاطر فشار بر روى خواهرم مى‌باشد. لذا باتوجه به اين مسأله كه خواهرم هرگز نمى‌تواند راضى به زندگى با اين فرد شود و هيچ نقطۀ مشتركى هم با اين فرد ندارد، لطفاً مرقوم بفرماييد: از لحاظ شرعى چگونه مى‌تواند طلاق بگيرد؟
۱. بسمه تعالى، اختيار طلاق با شوهر است. اگر زن، مايل به طلاق باشد، بايد به هر نحو ممكن ـ ولو با بخشيدن مهر و يا مال ديگر ـ شوهر را راضى به طلاق نمايد.