

بسمه تعالى 3 / 1361 حضور محترم رهبر انقلاب اسلامى و مرجع شيعيان جهان، امام خمينى سلامٌ عليكم ورحمة الله وبركاته پدرى مريض و دو برادر و يك خواهر بزرگتر از خود دارم، و خود طلبه هستم، و پيش از آن در خدمت بسيج سپاه، دو دورۀ آموزشى و يك دورۀ رزم انفرادى ديدهام.
عرضم اين است كه پول بيت المال خرجم شده و يك سال است كه در خدمت آموزش و پرورش، مسئول امور تربيتى يكى از مدارس و معلم دينى و اجتماعى و قرآن هستم. در تمامى مدت جنگ تحميلى، از شروع تا به حال هميشه مشتاق نبرد با كفار براى رضاى خدا بودهام، اما در دو راهى خواندن درس و رفتن به جبهه گير كردهام و تكليف شرعى خود را نمىدانم. با آنكه مىبينم بسيارى از مسئولين كه در پستهايى هستند به جبهه رفته و بعضى از آنها به درجۀ رفيع شهادت نائل مىآيند، بر من ثقيل است كه به خود بگويم فعلاً احتياج در ماندن من است، به خصوص در رابطه با درگيرى مسلمين با كفر جهانى و مبارزه با صهيونيزم.
اماما! از شما ـ كه مرجع و رهبر من هستيد ـ استفتا بر چگونگى تكليفم مىخواهم و اين در حالى است كه شور و عشق درونىام به حدى رسيده كه مىدانم پيرو نفسم نيستم و باز اين شور و عشق جهاد فى سبيل الله در حالى است كه علائم ظهور حضرت ولى عصر (عج) آن طور كه گفتهاند ان شاء الله مشهود و نزديك است و من مىخواهم در پيشگاه اقدس الهى و در مقابل پيامبر صلىاللهعليهوآله و حضرت على عليهالسلام و ديگر ائمه عليهمالسلام و ملائكه، روسياه و خجل نباشم. من نمىدانم تكليف من در جبهۀ جنگ است و يا در جبهۀ قلم و فراگيرى علم و معرفت الهى.
در ضمن، خانوادهام بحمدالله مخالفتى با رفتن من ندارند، جز پدرم كه جهت مريضىاش كمى مخالفت مىكند.
من تابع و منتظر حكم شما هستم و اگر احتمالاً جواب شما نيز ميانه است، خواهش مىكنم استخارهاى نماييد و جواب استخاره را برايم بنويسيد (نيتم را كردهام) اميد فراوان دارم طلب مغفرت گناهانم را از خداوند غفور بنماييد.
۱. بسمه تعالى، اگر رفتن به جبهه بر شما از نظر مقررات لازم نشده و موجب اذيت پدر است، تحصيل رضايت او را بنماييد.