بسمه تعالى خدمت امام عزيزتر از جانم سلام عرض مى‌نمايم.

اگر از برنامۀ زندگى من خواسته باشى، هيچ خوب نيست. اين همه دعا كرديم كه خدايا امام عزيز ما را به وطن برگردان كه بلكه خفقان تمام شود؛ اى امام عزيز من يك زن نسبتاً مسلمان هستم كه نمى‌توانم هيچ نفسى بكشم: 1. شوهر من اجازۀ از خانه بيرون رفتن را نمى‌دهد و هيچ‌گونه دستور خدا را عمل نمى‌كند؛ مسلمان است، ولى خودش را يك كافر نشان مى‌دهد. هر چيز كه عليه اسلام است من در او مى‌بينم. با اين انقلاب، هيچ خوب نيست؛ ولى هيچ كارى از دست او ساخته نيست كه بر عليه انقلاب انجام دهد.

2. به من مى‌گويد: مسجد نرو، من راضى نيستم؛ بهشت زهرا نرو؛ نماز جمعه نرو.

من يك زنى هستم توى خانه و شوهرم هيچ حساب سال ندارد؛ من با لباس خمس نداده، نماز مى‌خوانم. من نمازم درست نيست. چه كنم؟ قالى مى‌بافم، دلم مى‌خواهد هيچ‌گونه خلاف اسلام كار نكنم. من يك كلاس سواد دارم، بعد از عم جزء قرآن هم تا سورۀ «عبس و تولّى» خواندم ولى با چه برنامه‌اى! بعد پرسيدم، گفته‌اند كه بايد بى‌اجازۀ شوهر از خانه بيرون نروى؛ هرچه او مى‌گويد تو گوش دهى. با شنيدن اين حرف به مرگ خودم راضى شدم و مى‌خواست روحم از تنم جدا شود. آن قدر دلم مى‌خواهد كه با سواد شوم و قرآن بخوانم كه تنها آرزوى من همين است. صحبت زياد است ولى وقت شما را بيشتر از اين نمى‌گيرم. به من مى‌گويد: خانۀ پدر و مادرت نرو.

شما من را راهنمايى كنيد تا ببينم چه بايد كرد. و من مى‌خواهم از اين كاركرد خود به جبهه كمك كنم به هيچ وجه اجازه نمى‌دهد. جواب نامه هرچه زودتر برسد. به اميد عمر طولانى امام عزيز و به اميد پيروزى تمام مسلمين جهان. اى امام عزيز، من از دست منافقين جگرم خون شد.