بسمه تعالى 18 / 4 / 1362 خدمت امام امت، مدّ ظله العالى و روحى له الفداء پس از عرض سلام و آرزوى سلامت آن وجود گرامى در زير سايۀ حضرت بقية الله (عج) براى خدمت به اسلام و مسلمين، معروض مى‌دارم كه اين‌جانب در سال 1360 به تهران آمده‌ام. انگيزۀ آمدنم اولاً تحصيلات عاليه و در كنار آن امرار معاش بوده است؛ لذا بدين منظور پس از اجاره نمودن ساختمانى در يكى از محله‌هاى تهران براى خود وطن دومى اختيار نمودم؛ بدين جهت ظرف اين دو سال تمامى مسائل عمليه را انجام داده، تا اين‌كه جناب آقاى صانعى در ماه مبارك رمضان، مسألۀ تقسيم‌بندى تهران را مطرح نموده و در نظر اين‌جانب شبهاتى خطور نموده است و گويا ايشان متذكر شده بودند كه كسانى‌كه بعد از سال 1351 به تهران عزيمت كرده‌اند نمى‌توانند وطن دومى اختيار نمايند و هميشه مسافر محسوب مى‌گردند، مگر آن‌كه قصد ده روز نمايند.
لطفاً عنايتى فرموده و مسأله را كلى و مشروح بيان فرماييد تا اعمال اين بندۀ خاطى مورد مقبول حضرت احديت ـ ان شاء الله تعالى ـ واقع گردد.
۱. بسمه تعالى، اگر همان محله كه در آن سكونت داريد وطن دوم خود قرار داديد، يعنى قصد سكونت دائم در آن كرده‌ايد، وطن شما محسوب مى‌شود و نماز و روزۀ شما در آن‌جا تمام است؛ و الاّ حكم مسافر داريد.