

3. چون ادرارم بىاختيار است اكثر اوقات در بين نماز بىاختيار ادرار مىكنم، در صورتى كه اگر نماز را مجدد بخوانم باز هم همين وضع پيش مىآيد، تكليف من چيست؟ آيا اعتنا نكنم يا چه بايد بكنم؟
4. بر اثر كم حافظه بودن و ناراحتىهاى جسمى، روحى و خانوادگى به كثرت شك مبتلا شدهام و در نماز نيز زياد حواسم پرت مىشود، هرچه مسائل مربوط به شكيات را از روى رسالۀ شما هم مىخوانم، زود فراموشم مىشود؛ به همين جهت تا كنون به شكيات كمتر اعتنا مىكنم يا به خواندن سجدۀ سهو اكتفا مىكنم؛ تكليف چيست؟ در حالى كه بارها نماز را تكرارى خواندهام اما باز هم همين وضع پيش آمده است؛ چه بايد بكنم؟
5. با وضعى كه دارم، علاقۀ شديدى به روزه گرفتن دارم و تمام ايام ماه مبارك رمضان را روزه مىگيرم و روزه نه تنها برايم اثر منفى نداشته بلكه خواص درمانى زيادى هم داشته است؛ مثلاً در اواخر ماه رمضان 1401 هجرى قمرى شن كليۀ زيادى از من خارج شد. تازه اگر خواص درمانى هم نداشت باز هم نمىتوانم روزه نگيرم؛ چون علاقۀ زيادى به روزه گرفتن دارم و هر كسى مرا منع مىكند اعتنا نمىكنم، آيا روزههايم مقبول است يا بيهوده؟
6. در رساله فرموديد كه تنقيه با هر چيز روان روزه را باطل مىكند، اما من با وضعى كه دارم و ناچارم يك روز در ميان تنقيه شوم با آب خالص، آيا روزههايم باطل است؟ در اين صورت تكليف چيست؟
7. در موقع تنقيه بر اثر فشار زياد، مقدارى آب زلال شبيه منى به همراه بول خارج مىشود، آيا حكم منى را دارد و روزه را باطل مىكند؟ و نيز به غسل نياز دارم؟ در حالى كه نمىتوانم غسل بكنم.
8. در موقعى كه بدن مرا كه روى زمين خواباندهاند و شستوشو مىدهند، به همان شكل با ريختن آب بر روى سر و بدن و طرف راست و چپ (غسل جنابت ترتيبى) هم مىنمايم بىآنكه بدانم غسل بر من لازم و واجب است يا نه، تنها جهت احتياط (و همان آب سفيد زلالى كه بر اثر فشار به همراه ادرار خارج مىشود) غسل مىكنم؛ اين غسل صحيح است با اين وضع؟
9. من به خاطر وضعى كه دارم به كمك ديگران نياز دارم و بعضى از بستگان و بيگانگان، از طريق صدقه و فطريه، مخارج من و مادر پيرم را تأمين مىكنند. دو برادر نيز دارم كه آن يكى ـ كه از نامادرى من است ـ اهميتى نمىدهد و ديگرى هم ـ كه از پدر و مادرم است ـ يا اصلاً چيزى نمىدهد يا گاهى مبلغ ناچيزى يا مقدارى مواد غذايى يا بشقابى غذا به مادرم مىدهد و مادرم آنچه آن برادر مىدهد قاطى كمكهاى ديگران خرج مىكند و به خوردم مىدهد.
من مىدانم كه برادر ـ پدر و مادرىام ـ اهل حلال و حرام كردن و اهل طهارت و نجاست نيست و مخصوصاً در گذشته اهل قمار و عرق خورى و خيلى اعمال زشت بوده و با وجود اين، اگر چيزى مىداده من امتناع مىورزيدم اما مادرم به من اعتنايى نكرده، هرچه مىداد با كمكهاى ديگران قاطى مىكرد. اگر به او اعتراض مىكردم يا بكنم، بدش مىآيد و بد و بىراه نثارم مىكند؛ حتى به خدا و ائمه عليهمالسلام نيز بد و بيراه مىگويد. به همين جهت ناچارم هرچه مادرم به خوردم داد چيزى نگويم تا نفرين و رسوايم نكند.
تكليف من در مورد غذاهاى شبههناك قاطى كمكهاى ديگران چيست؟ آيا كارى كه مادرم به زور انجام مىدهد، من نيز مقصر هستم در خوردن اين غذاى تهيه شده از پول برادر يا مواد غذايى وى؟ چه بايد بكنم؟
10. پانزده سال پيش بر اثر ناراحتىها و امراض روحى و خانوادگى كه به مرض روحى دچار شدم، دست به خودكشى زدم اما خداى بزرگ مرا از مرگ نجات داد ولى فلج و زمينگير شدم.
افراد خانوادهام يعنى مادرم به واسطۀ پيرى، هميشه به من غر مىزند، نفرينم مىكند، بد و بيراه نثار من و خدا و پير و پيغمبر مىكند.
برادر مادرىام نيز علاوه بر اينكه اهل قمار و مشروبخوارى بوده، مردى فاسد و خلاصه خيلى عيبها داشته و دارد؛ كفر و چرند زياد مىگويد؛ خيلى بداخلاق و فتنهانگيز است؛ پيوسته دعوا راه مىاندازد؛ كتك مىزند و خيلى عيوب ديگر.
و من در كودكى پس از يتيم شدن، زير دست اين برادر و اين مادر افتادم و تا مدت ده ـ يازده سال سختىها را، نگرانىها را، كتكها را، ناراحتىها را تحمل كردم اما به مرض روحى دچار شده، از زندگى بيزار گشته، دست به خودكشى زدم ـ مىدانم خودكشى عمل زشتى است اما ناچار بودهام ـ ولى امروز با اينكه پانزده سال است وضعم بدتر از گذشته است؛ مادر همان مادر است، برادر همان برادر و برادر ناچيز كارش در مورد من اين است كه خرجى گاهى مىدهد گاهى هيچ نمىدهد، جلو كمك ديگران را هم مىگيرد، نمىگذارد كسى به عيادتم بيايد، از مادرم بيزار است كه چرا از من پرستارى مىكند و نمىگذارد من بميرم. مادرم نيز بر اثر خستگى خيلى مرا غيظ و تعرض مىكند و نفرينم مىكند اما من تا آنجا كه مىتوانم همه را حوصله مىكنم و صبر و شكيبايى مىنمايم و نه تنها دوباره خودكشى نمىكنم (زيرا مادرم مىگويد: خودكشى كن. برادرم مىگويد: جلو همه را مىگيرم، غذا نمىدهم تا دق كند و بميرد) بلكه بر خودكشى گذشته نيز سخت پشيمانم و ناراحتى شديدى نسبت به عذاب آخرت دارم.
آيا ممكن است سختىها را كه تحمل مىكنم جبران خودكشى گذشته را بنمايد؟
آن خودكشى كه منجر به فلج شدنم شده چه حكمى دارد؟ حد شرعى آن را بفرماييد. تكليف من در جبران آنها چيست تا خود را از اين گناه عظيم پاك نمايم؟ آيا خودكشى كردن كه از مرگ نجات پيدا كند با خودكشى كه به مرگ منجر شود گناهش يكسان است؟ و آيا جزء قتل نفس محسوب مىشود؟
11. در يك روز ماه رمضان كه روزه بودم به سكسكۀ شديدى افتادم. اگر چند قطرهاى آب مىنوشيدم سكسكهام برطرف مىشد ولى من براى اينكه روزهام باطل نشود، آب ننوشيدم و تا افطار سكسكه مىكردم به طورى كه خيلى مرا ناراحت كرده بود، اما اعتنا نكردم؛ آيا روزۀ آن روز من مقبول است يا بايد قضاى آن را بهجاى آورم؟
12. در آغاز بيمارىام يادم نيست كه در اولين ماه رمضان كه پيش آمده، روزه گرفتهام يا نه اما فكر مىكنم به واسطۀ بيمارى، روزۀ آن ماه را يا تماماً يا چندين روزش را نگرفتهام. با اين وضعى كه دارم و در سال بيش از يك ماه نمىتوانم روزه بگيرم آيا قضاى آن سال بر من واجب و لازم است؟
۱. بسمه تعالى، اگر خوددارى ممكن نيست و مىتوانيد بعد از آمدن ادرار تجديد تيمم در وسط نماز نماييد، واجب است تجديد تيمم كنيد.
۲. بسمه تعالى، شك كثير الشك اعتنا ندارد و نماز صحيح است.
۳. بسمه تعالى، ان شاء الله قبول است.
۴. بسمه تعالى، براى حفظ روزه، در شب تنقيه انجام دهيد.
۵. بسمه تعالى، تا يقين حاصل نشود، حكم منى ندارد.
۶. بسمه تعالى، اشكال ندارد.
۷. بسمه تعالى، براى شما اشكال ندارد.
۸. بسمه تعالى، خودكشى حرام است نه مقدمات آن، و نسبت به گذشته توبه نماييد، خداوند قبول مىفرمايد.
۹. بسمه تعالى، روزه صحيح است.
۱۰. بسمه تعالى، اگر تمكن نداريد واجب نيست. به شرط آنكه روزه نگرفتن از جهت مرض مستمرّ باشد و در غير اين صورت قضا دارد.