بسمه تعالى 3 / 4 / 1361 محضر رهبر كبير انقلاب امام خمينى پس از عرض سلام و آرزوى سلامتى و طول عمر اميد مستضعفان، سؤالى را كه براى جمعى از دانشجويان شهرستانى كه جهت شركت در اردويى به تهران آمده‌اند و قصد ماندن دائم نيز ندارند، در رابطه با مسأله نماز و روزه مطرح مى‌نماييم كه با توجه به فتواى جناب‌عالى در مورد بلاد كبيره، برداشت‌هاى گوناگون و ابهاماتى پيش آمده است كه تقاضامنديم به طور وضوح پاسخ فرماييد: 1. جناب‌عالى فرموده بوديد: «وقتى در تهران مى‌شود نماز تمام خواند كه در يك محله قصد ده روز ماندن بكنيد و تا به حد مسافت شرعى نرفته‌ايد، نماز تمام است.» و در ادامه فرموده‌ايد كه: «اگر از منزل، 5/22 كيلومتر برويد و 5/22 كيلومتر برگرديد، مسافت شرعى حاصل شده است و اين حد، براى وقتى است كه در منزل قصد ده روز كرده باشيد.» حال اين سؤال مطرح است كه آيا در طى مدت ده روز بايد در يك مكان (مثلاً صرفاً محوّطۀ خوابگاه دانشگاه) ماند يا تا شعاع 5/22 كيلومتر را مى‌شود رفت و آمد كرد و بيش از آن خير؟ بعضى مى‌گويند: بايد فقط در همان محل ماند و حتى رفتن به خيابان بعدى را باعث شكستن قصد مى‌دانند؛ حال، جناب‌عالى بفرماييد كدام‌يك صحيح است و منظور شما از «محله» چه مسافتى مى‌باشد؟
2. بعد از ده روز ماندن آيا مى‌توان به بيش از مسافت شرعى رفت؟ در چه شرايطى؟
۱. بسمه تعالى، بعد از نيت اقامت و خواندن حداقل يك نماز چهار ركعتى، خارج شدن به كمتر از چهار فرسخ شرعى مضر نيست و ميزان در محله نظر عرف است.
۲. بسمه تعالى، اگر هنگام قصد اقامت بنا دارد بيش از يكى دو ساعت از محلۀ محل اقامت خارج شود، نيت اقامت صحيح نيست ولى اگر بعداً چنين بنايى پيدا شود تا چهار فرسخ شرعى خارج نشده حكم اقامت باقى است.