

بسمه تعالى امام و رهبر بزرگوارم! سلام عليكم ورحمة الله امام عزيزم! ضمن سلام، دستان پر مهر و محاسن شما را از دور مىبوسم و به اين نامه حسرت مىخورم كه شما را زيارت مىكند، در حالى كه من تا به حال سعادت زيارت شما را به دست نياوردهام و نمىدانم اين سعادت نصيبم مىشود يا نه؟
موضوع مهمى كه مىخواهم عرض كنم اين است كه پسر عمهام ـ كه مدت نه سال در خانۀ ما مشغول تحصيل بوده، و نيز پسرى متدين و اسلامى است ـ از من خواستگارى نموده، ولى چون من او را برادرى براى خودم به حساب آوردهام، حاضر به قبول نشدم. در مقابل، مادرم به خاطر اينكه مرا مجبور به قبول كند، تمام خواستگارانم را جواب رد داده و اصلاً با ازدواجم با ديگران مخالفت مىكند. حال من مردد بر سر دو راهى قرار گرفتهام، نمىدانم قبول كنم يا نه؟ تنها فكرى كه به نظرم رسيد اين بود كه از محضر شما امام بزرگوارم ـ كه با تمامى وجود و در همه امور، گوش به فرمانت هستم ـ كسب تكليف نمايم. اميدوارم كه با استفاده از كلام خداوند متعال، مرا از اين ترديد و دو دلى نجات دهيد. ضمناً توضيح بفرماييد كه آيا در صورت قبول، آيههاى اول سورۀ مجادله شامل حالم مىشود يا نه؟
۱. بسمه تعالى، اگر پدرتان هستند و با اين ازدواج موافقت دارند، با ترتيبى كه نوشتهايد خوب است موافقت نماييد و اگر هم نيستند مناسب است خودتان موافقت كنيد ان شاء الله موفق باشيد.