بسمه تعالى دخترى در سنّ پانزده سالگى به عقد پسر عموى خود درآمد، ولى دختر مى‌گفت پسر عموى من مرد نيست و با او همبستر نشده بود. اين ماجرا در حدود يك سال طول كشيد (در صورتى كه اين پسر بعد از جدا شدن از او با دختر ديگرى عروسى كرد و صاحب بچه هم شد) ولى چون پسر راضى به طلاق دختر نمى‌شد پدر دختر براى طلاق دختر خود به دادسرا مراجعه كرد ـ البته در زمان طاغوت ـ و پدر دختر به پسر گفت من به شما پولى خواهم داد كه طلاق دختر مرا بدهى، ولى بعد از اين‌كه كارهايشان را درست كردند و پسر را راضى به طلاق دختر كردند پدر دختر پولى به پسر نداد، و در غياب پسر طلاق دخترش را گرفت، و پسر هم گفت: من به اين طلاق راضى نيستم. بعد از اين‌كه سه روز از طلاق دختر گذشت دختر را به عقد جوان ديگرى درآوردند. حال بفرماييد با اين‌كه قرار بود پسر پولى از پدر دختر بگيرد و بعد در دادگاه حاضر شود و طلاق دختر را بدهد آيا اين عقد درست است يا نه؟

زناشويى به حال خود باقى است. و عقد دوّم باطل و زن بر آن مرد حرام است. ولى اگر در حين طلاق شوهر آن را اجازه داده طلاق صحيح است و نارضايى بعد از طلاق اثرى ندارد.