بسمه تعالى 18 / 7 / 1360 دفتر محترم امام خمينى، دامت افاضاتهم احتراماً؛ با تقديم عرض سلام، و طلب طول عمر براى امام به استحضار مى‌رساند: اين‌جانب در حدود يك سال قبل، با پسر عمويم ازدواج نمودم. از اول زندگى مشتركمان، اعمالى از ايشان سر مى‌زد كه يك آدم سالم انجام نمى‌داد، و چون هدفم ادامۀ زندگى بود، صبر و حوصله نموده و توجهى نمى‌كردم، تا اين‌كه تدريجاً اين اعمال شدت گرفت و كم كم جنونش آشكار شد، به طورى كه يك شب بدون هيچ گونه سبب و علت و اختلافى، اين‌جانب را از خانه‌اش بيرون كرد و من به خانه پدرم رفتم. دو شب بعد به خانۀ يكى از همكارانش مى‌رود و مى‌گويد من مهمان شما هستم و شب را آن‌جا مى‌ماند و مى‌خوابد و از ساعت دو بعد از نيمه شب، به بهار خواب حياط آن‌ها رفته و با صداى بسيار بلند، شروع به هذيان گفتن و حرف‌هاى نامعقول زدن مى‌كند، به طورى كه اكثر همسايگان و اهالى محله بيدار مى‌شوند و دور او جمع مى‌گردند و به پدرش تلفنى اطلاع مى‌دهند و پس از آمدن پدر و برادرانش، با زحمت زياد در اول آفتاب با اتومبيل، او را به خانه پدرش مى‌برند، و بعداً براى معالجه به تهران مى‌روند و جنونش كاملاً آشكار مى‌گردد و در سطح شهر منتشر مى‌شود. بنده هم به قصد به‌هم زدن عقد در خانه پدرم اقامت كردم و تصميم خود را به اطلاع وى و بستگانش رساندم. ضمناً مادر وى سال‌ها است كه ديوانه مى‌باشد. استدعا دارم با توجه به مراتب بالا، به سؤالات ذيل پاسخ مرحمت فرماييد: 1. آيا اين‌جانب شرعاً مطلقه و آزاد هستم يا خير؟
2. طلا و جواهر و ملبوس زنانه، كه در مراسم ازدواج از طرف داماد و بستگانش به من اهدا شده، با متاركه به اين‌جانب تعلق مى‌گيرد، يا بايد به آن‌ها پس بدهم؟
۱. بسمه تعالى، اگر مجنون است و عقد را فسخ كرده‌ايد، از او جدا هستيد و بعد از عدّه مى‌توانيد شوهر كنيد.
۲. بسمه تعالى، در صورتى كه عين آن موجود است، مى‌توانند پس بگيرند.