3. كسى كه تهران وطن او محسوب مى‌شود و بدون اعراض وطن ديگرى اختيار كرده و در تهران هيچ‌گونه ملكى و يا وابستگى ـ به جز علاقۀ به وطن ـ ندارد. در مواقعى كه در تهران كار ادارى دارد و در نقاط مختلف تهران رفت و آمد مى‌كند و يا براى مهمانى به منزل يكى از اقوام مى‌رود؛ حكم او در مورد نماز، از نظر قصر بودن يا نبودن، چگونه است؟ اين شخص حد ترخص را از كجا مى‌تواند حساب كند، آيا تهران را كلاً وطن خود محسوب نمايد يا خير؟ (با در نظر گرفتن فتواى امام در مورد شهرهاى بزرگ، مثل تهران از نظر حد شرعى)
۱. بسمه تعالى، همان قسمت از تهران كه وطن او بوده تا از آن اعراض نكرده، به حكم وطن باقى است.