

بسمه تعالى 17 سال پيش در يكى از روستاهاى شهرستان ميانه به دنيا آمدم. تا دو سالگى پيش پدر و مادرم زندگى مىكردم و دو ساله بودم كه به علت اينكه عمهام بچه نداشت مرا به عنوان فرزندى قبول كرده و همراه آنها به تهران آمدهام پيش آنان زندگى مىكردم و هر ساله سه ماه تابستان را با عمهام به روستا مىرفتيم و سه ماه پيش خانوادهام مىماندم و دوباره با آنها اول مهر مىآمديم تهران. هفت ساله بودم كه به مدرسه راه پيدا كردم، تا كلاس سوم راهنمايى بدون هيچ مشكلى درس خواندم. اول نظرى بودم كه پدرم با مدرسه رفتنم مخالفت كرد، ولى بر اثر اصرار عمهام من ادامه تحصيل دادم تا امسال كه سال چهارم دبيرستان رشتۀ علوم انسانى (اقتصاد) هستم. در كلاس دوم راهنمايى بودم كه پسر عمهام نسبت به من علاقه پيدا كرده بود، ولى چون ابراز نمىكرد من هم مخالفتى و يا هيچ عكس العملى در مقابل او نداشتم، تا اينكه كلاس دوم اقتصاد بودم كه يكى از خويشان به خواستگارى آمد. پسر عمهام بهخاطر اينكه به آن طرف جواب مثبت ندهم به خواستگارى آمد. پدرم بدون اينكه نظر ما را بپرسد به آن فرد جواب رد داد و به پسر عمهام جوابى نداد كه بعد از حدوداً شش ماه به او جواب مثبت دادند. در اين مدت يك فرد متعهد و مكتبى به خواستگارى آمد، ولى پدرم بدون نظرخواهى از من جواب رد داد. من با اقدام پدرم خيلى مخالفت كردم كه اين مخالفت همراه با گريه و داد و بيداد بود و گاهى هم صحبت كردن و با زبان خوش حرف زدن. ولى متأسفانه هيچكدام جواب نداد و علت مخالفت من با پسر عمهام به دلايل زير مىباشد: ايشان مسلمان هستند ولى به رعايت ضوابط و معيارهاى اسلامى مقيد نيستند. مثلاً نماز نمىخوانند، روزه گاهى مىگيرند، گاهى نه و به دلخواه موسيقى گوش مىكنند، قمار بازى نمىكند ولى اگر جمعى بازى مىكنند، نگاه مىكند. فكرشان بيشتر فكر زندگى با رفاه بيشتر و مسائل مادى است. مطالعه كتابهاى اسلامى ندارند و خيلى مسائل ديگر. البته اين را هم بگويم كه خود بنده قبل از انقلاب يك فردى به اين شكل بودم و در همان مسيرى كه جز فساد و تباهى چيزى نداشت و بعد از انقلاب بود كه نسبت به مسائل آگاه شدم و فهميدم كه چقدر از مسأله پرت بوديم و چقدر در زندگى اشتباه كرديم و سعى كردم خودم را با اسلام تطبيق دهم و ازدواج وسيلهاى باشد براى رشد بيشتر و تكامل، بهخاطر همين مىخواهم با فردى ازدواج كنم كه مشوقى باشد براى اينكه اسلام را بهتر و بيشتر بشناسيم و آن را در زندگى پياده كنيم و فرزندان ما هم در آينده تربيت آنها بر اساس موازين اسلام باشد و چون ايشان فاقد اين ارزشها مىباشند نمىتوانيم با هم زندگى كنيم. در ضمن هم خانواده ايشان و هم خانوادۀ من از خصوصيتى كه براى اين فرد شمردم برخوردارند و با انقلاب ميانه زياد خوبى ندارند. پدرم با همه مخالفتهاى من با ايشان صحبت كرده و حتى شيربها هم گرفتهاند و قرار گذاشتهاند تابستان كه من درسم تمام شد پدرم بيايد مرا ببرد ده. آيا من مىتوانم با چنين ازدواجى مخالفت كنم و اجازه پدر تا چه حدى شرط است؟ در حالتى كه حتى نظر من كه يكى از اصول ازدواج است براى آنها مهم نيست و اگر من مخالفت كردم آيا مىتوانم بدون اجازه پدرم كار بكنم و يا به مكانهاى آموزشى مثل تربيت معلم و يا حوزه بروم؟ چون اگر مخالفت كنم پدرم مرا به ده مىبرند و در آنجا من نمىتوانم هيچگونه فعاليتى داشته باشم و يك فردى بىارزش خواهم شد و كسى هم در آنجا نيست كه در زندگى به طور صحيح راهنمايىام كند و يا به بالا بردن سطح آگاهىام كمك كند. خواهش مىكنم تكليف من را از نظر شرعى روشن كرده و من را راهنمايى كنيد.
صحيح نمىشود و همچنين اگر پدر از ازدواج دختر با كفو شرعى و عرفى وى ممانعت كند و رضايت ندهد و با ميل دختر به ازدواج، خوف آن باشد كه خواستگار ديگرى كه كفو شرعى و عرفى دختر باشد پيدا نشود در اين صورت نيز ولايت پدر ساقط است.
۱. بسمه تعالى، امر ازدواج دختر باكره با پدر است، ولى پدر اجازه و اختيار ندارد كه دختر خود را به عقد كسى كه كفو شرعى و عرفى وى نيست درآورد و يا به ازدواج كسى درآورد كه آن ازدواج براى دختر مفسده داشته باشد، بلكه در چنين مواردى عقد در حكم فضولى و بدون اجازۀ دختر