

بسمه تعالى خدمت نايب بر حق امام زمان (عج) و رهبر عظيم الشأن و پدر دلسوز مستضعفين جهان، سلام عرض مىكنم.
امام! با عرض پوزش و با توجه به كمى وقت شما، دست از مقدمهچينى برداشته و سر اصل مطلب مىروم. پدر بزرگوارم! من دخترى ديپلمه هستم و در خانوادهاى به سر مىبرم كه بر آن، ماديات حكومت مىكند، نه معنويات. در چنين خانوادهاى كه شامل نه فرزند و والدين هست، تنها اين حقير است كه ـ ان شاء الله ـ طرفدار انقلاب مىباشد و متأسفانه الباقى... . چون نمىتوانم به جبهه بروم و با مرگ سرخ خود، دفتر سياه زندگيم را ببندم و نهايتاً به لقاء الله بپيوندم، تصميم گرفتم جهادى ديگر اختيار كنم و آن ازدواج با يك برادر معلول است، ولى مىدانم كه خانوادۀ من شديداً با اين تصميم، مخالفت خواهند كرد، ولى من پيه كتك خوردن و نيش و كنايه شنيدن را به تنم ماليدهام؛ چون فكر مىكنم تحمل اين سختىها در راه خدا ـ ان شاء الله ـ عبادت خواهد بود. ولى نگرانى عمدۀ من اين است كه مبادا مادرم از ناراحتى سكته كند.
بزرگوارا! به من بگوييد كه آيا من از نظر شرعى مىتوانم با توكل به خدا، دست به چنين عملى بزنم. امام! من تا حدى گريز از عذاب الهى را در اين جهاد مىبينم و به اين دليل آن را حياتى مىشمارم. امام! من در جمع خانواده از نظر معنوى، بايد حالت حيوان را داشته باشم. آنها به معنويت اسلامى توجه ندارند. پدر بزرگوار ما جوانان! مرا راهنمايى كنيد؛ زيرا شديداً به آن نياز دارم. ديگر عرضى ندارم. خداوند پرچم خونين انقلاب اسلامى ايران را، با دست مبارك شما به حضرت مهدى (عج) بدهد.
برايمان دعا كنيد. از آخرت مىترسم، راهنمايى كنيد.
۱. بسمه تعالى، ازدواج دختر باكره، منوط به اجازۀ پدر است.