

بسمه تعالى 17 / 9 / 1361 محضر رهبر كبير انقلاب اسلامى حضرت امام خمينى، روحى و جسمى لك الفدا سلام عليكم اينجانب عضو نيمهوقت سپاه پاسداران انقلاب اسلامى هستم. نيمه وقت ديگر را دروس طلبگى مىخوانم و گاهى مواقع داوطلب مىشوم كه بروم جبهه و مىروم و مايل هم هستم كه بروم، ولى وقتى براى مرخصى مىآيم، مىبينم مادرم كه دست او درد مىكرده، حالا ديگر از غصّه گاهى مواقع دستش بهكلى از كار مىافتد و شبانهروز بسيار درد مىكشد كه دكتر گفته از اعصابت است و نبايد ناراحت بشوى. من هم دلم نمىخواهد تحت تأثير احساسات باشد و مىخواهم جبهه بروم (البته سپاه نگفته، خودم داوطلب هستم) دوبار هم چون ناقص به جبهه رفتهام و كامل استقامت نكردهام و تا آخر مأموريت نبودم، احساس مىكنم نوعى ادبار بوده و سعى در جبران كردن آنها دارم. مىخواهم بدانم رضاى خدا ـ با توجه به اينكه داوطلبانه مىروم و براى مادرم اين وضع پيش مىآيد و در مأموريتهاى قبلى هم كه داوطلبانه بودم، تمام مأموريت را نايستادهام ـ در چيست؟ آيا در اين است كه ملاحظۀ مادرم را نمايم يا در اين است كه به جبهه بروم؟
لازم به تذكر است كه در هر سه مأموريت، تقريباً اين حالات و ناراحتىها سراغ مادرم مىآمده. خواهشمندم تكليف شرعى مرا مشخص كنيد.
خدايا، خدايا، تا انقلاب مهدى، خمينى را نگهدار؛ از عمر ما بكاه و به عمر او بيفزا
۱. بسمه تعالى، به مسئولين اعزام نيرو مراجعه كنيد، اگر شركت شما را لازم نديدند، لازم نيست برويد.