

بسمه تعالى 28 / 9 / 1358 پيشگاه مبارك امام معظم، ضمن عرض سلام و ارادت، به عرض عالى مىرساند كه اينجانب از اهالى همدان هستم و زندگانى خود را از راه كشاورزى و دامدارى مىگذرانم. بعد از فوت مرحوم پدرم، چون علاقهمند بود كه يكى از ما به شغل كشاورزى بپردازيم، در قطعه زمينى كه به صورت ارث به من رسيده بود شروع به آبادانى و حفر چاههاى عميق و قنات و احداث باغ و يونجه كردم و از راه دامپرورى و كشاورزى كه تحصيلم نيز در اين رشته است، قطعه زمين بلامصرف و لَمْ يزرع را كه از بدو خلقت هيچگونه اثرى از كشت و زرع در آن نبوده، به صورت مزرعهاى آباد درآوردم و از اين راه زندگى كردهام چون فكر مىكردم كه پول حلالى به دست مىآورم و در ضمن خدمتى نيز انجام مىدهم.
در زمان طاغوت هم هرچه به من پيشنهاد كار و شغل و نمايندگى مجلس شورا نمودند، چون به طور كلى با دستگاه مخالف بودم، قبول نكردم. حاليه نمىدانم بعد از گذشت پنجاه سال چه كار بايد بكنم، آيا بايد در آخر عمر زندگى را به سختى بگذرانم، چون زمان استخدام من هم گذشته و هيچ دستگاهى مرا با اين سن قبول نمىكند؟
ضمناً تا به حال فكر مىكردم كه اگر درآمد ناچيزى دارم، ولى خدمت به خلق ممرّ حلال است. اما به طورى كه معلوم مىشود اين راه اشكال داشته و مورد قبول شرع مقدس نيست. استدعا دارم براى من روشن فرماييد كه آيا ممرّ اعاشه من تا به حال صحيح بوده يا نبوده؟ اگر صحيح است آيا مىتوانم كار و شغل خود را ادامه دهم يا خير؟ والسلام عليكم
۱. بسمه تعالى، اشتغال به كشاورزى و دامدارى حلال، بلكه شرعاً مستحب است.