بسمه تعالى 14 / 4 / 1361 دفتر محترم امام خمينى، مدّ ظله العالى ضمن عرض سلام و درود فراوان به رهبر مستضعفان جهان و قلب تپندۀ امت اسلام؛ محترماً تقاضا مى‌شود به سؤالات شرعى زير پاسخ فرماييد: 1. شخصى از موطن خود به يك شركت آمده و به كار اشتغال دارد و در شهركى كه متعلق به آن شركت است زندگى مى‌نمايد (اجاره‌نشين شركت است) و هر روز به مقتضاى كارش حدود 26 كيلومتر يا بيشتر از محل زندگى‌اش دور مى‌شود و به كارخانه مى‌رود و بعد از اتمام كارش اين فاصله را دوباره طى مى‌كند و برمى‌گردد؛ اگر قصد شخص اين باشد كه تا موقعى كه از كارش و از وضعيت زندگى‌اش در اين شركت راضى باشد و همچنين تا هنگامى كه شركت به او احتياج داشته باشد، در اين شركت بماند و در محل مذكور زندگى كند، با همين قصد حدود سه تا پنج سال است زندگى مى‌كند و با توجه به اين‌كه سرتاسر سال را به جز ايام مرخصى سالانه (حدود چند روز) در همين محل به سر مى‌برد، وضع نماز و روزه‌اش در شهرك مذكور چگونه است؟
2. كسى كه در يك محل زندگى مى‌كند (قصد عشره كرده يا قصد توطن يا...) تا چه فاصله‌اى از محل زندگى‌اش مى‌تواند دور شود، به طورى كه نماز و روزه‌اش قصر و باطل نشود (بر حسب كيلومتر چقدر حد ترخص است؟ اذان با وسيله است يا بى‌وسيله؟ ديوار شهر در زمان فعلى به چه فاصله‌اى گفته مى‌شود و...)؟ و آيا اين فاصله، از درب منزل تا محل كار در نظر گرفته مى‌شود يا فاصلۀ حد ترخص‌هاى دو محل مى‌باشد؟
۱. بسمه تعالى، شهرك محل سكونت اگر از وطن فاصله دارد، در آن‌جا و در محل كار حكم مسافر دارد.
۲. بسمه تعالى، ميزان، اذان عادى متعارف است و ديوارهاى معمولى ساختمان‌هاى آخر شهر ميزان است و رفتن به اطراف محل اقامت در داخل محدودۀ حد ترخص مضر به اقامت عشره نيست و در شهرهاى بزرگ خارق العاده، مثل تهران، مبدأ مسافت، منزل است.