

بسمه تعالى 2 / 4 / 1361 حضرت امام خمينى دختر و پسرى عقد دائم را خودشان با قرائت صحيح از روى رسالۀ امام خمينى خواندهاند و بر اساس همين عقدى كه جارى نمودهاند مدتها با يكديگر همبستر و همآغوش شده و روابط محرمانۀ زناشويانه داشتهاند، ولى پسر براى حفظ بكارت دختر جهت عروسى كه در جامعه معمول است، از دخول خوددارى كرده است؛ اما با هم همخوابى بسيار داشتهاند. بعد از چند ماه يك روز دختر مىخواسته به جايى برود، چون پسر با رفتن دختر بدانجا موافق نبوده است، با استناد به رسالۀ امام مبنى بر اينكه خروج زن از منزل بدون اجازۀ شوهر صحيح نيست، از دختر مىخواهد كه بدانجا نرود، ولى دختر با اظهار اينكه بعضى از احكام را قبول ندارد، از منزل خارج و به جايى كه مىخواسته مىرود؛ و به دلايلى از قبيل پيشنهاد پسر مبنى بر اينكه در منزل، آقايان در اتاقى جدا و خانمها در اتاقى ديگر (به هنگام ميهمانىها) جداگانه بنشينند تا موازين شرعى بين افراد نامحرم رعايت شود، اين مسائل به اطرافيان و فاميلهاى خانوادۀ دختر خوش نمىآيد و به مرور زمان كار به جايى مىكشد كه يك روز دختر به دادگاه مراجعه مىكند و اظهار مىدارد كه من (زوجه) عقد دائم را براى اين خواندم كه به زوج محرم بشوم و با زوج به عقد دائم شرعى با مهريۀ يك صد و پنجاه هزار تومان زن و شوهر شدهايم؛ ولى حالا چون زوج حاضر به طلاق نيست، در صورتى به او تمكين مىنمايم كه همۀ مهريه و نفقۀ ايام گذشتۀ مرا نقداً فى المجلس بپردازد؛ و پسر مىپذيرد كه مهريه و نفقۀ ايام گذشتۀ او را فى المجلس بپردازد. بعد از حدود يك ماه كه از اين قضيه مىگذرد، دوباره دختر با راهنمايى و ديكتۀ ديگران كه او را عليه زوج تحريك مىنمودند، به دادگاه مراجعه مىنمايد و اظهار مىدارد كه چون هنگام جارى نمودن عقد، قصد انشا و معناى كلمات را نمىدانستم، لذا عقد باطل است و خود را زن او نمىدانم و تقاضاى اعلام بطلان عقد را دارم.
آيا اين عقد را مىتوان باطل اعلام نمود؟ او (دختر) بعد از تقاضاى مهر و نفقه، يك بار هم از دادگاه مجدداً تقاضا نموده است كه چون از نظر نفقه در مضيقه هستم، خواهش مىكنم هرچه زودتر شوهرم را براى دريافت نفقه، به دادگاه جلب نماييد و نفقه مرا از وى دريافت و به من (زوجه) بدهيد؛ و پيرو همين موضوع، پسر مبلغ نفقۀ مربوطه را به دادگاه تحويل مىدهد (چون دختر هنوز در منزل پدرش است).
از محضر حضرت امام خمينى تقاضا مىشود نظر و فتواى حضرتشان را به اينجانب ابلاغ فرمايند كه حكم در مورد مسأله فوق چيست؟ آيا عقد صحيح است؟
و يا مىشود آن را باطل اعلام نمود؟
ضمناً چون خانوادۀ دختر هم، آنها را زن و شوهر مىدانستند و به يكديگر محرمشان مىدانستند، بر همين اساس قبل از بروز اختلاف، يك روز مادر دختر يعنى همسر پدر دختر، در حضور دخترش اقدام به بوسيدن آن پسر (زوج آن دختر) مىنمايد و اين هم عملى بر اساس يك عقد صحيح بوده است كه مادر دختر انجام داده بوده است و حالا بعد از چندين ماه يكباره تازه مسلمان شدهاند و همان عقد را باطل مىدانند و...! به اميد پيروزى جهانى اسلام، منتظر جواب از امام خمينى 1 ـ نسب
۱. بسمه تعالى، در فرض سؤال، اگر با اذن پدر عقد واقع شده يا بعد از عقد اجازه داده، عقد صحيح است و بايد رعايت حقوق زوجيت را بنمايند و زن در صورت نشوز حق نفقه ندارد.